Φυσικά και υποστηρίζω την Αστον Βίλα και πολύ θέλω να αποκλείσει τον Ολυμπιακό και να περάσει αυτή στον τελικό. Οχι ότι θα στενοχωρηθώ αν νικήσει ο Ολυμπιακός, έτερον εκάτερον. Αυτό με το ότι πρέπει να υποστηρίζουμε τις ελληνικές ομάδες στο εξωτερικό, ποτέ δεν το κατάλαβα και ποτέ δεν το ακολούθησα. Γιατί ένας φίλαθλος της ΑΕΚ να υποστηρίξει τον Ολυμπιακό σε κάποιο ευρωπαϊκό ματς του και γιατί ένας φίλαθλος του Ολυμπιακού να υποστηρίξει τον Παναθηναϊκό; Τι σημασία έχει αν είναι ελληνική ομάδα, τι αστείος και γιαλαντζί εθνικισμός είναι αυτός;
Δηλαδή, για να καταλάβω, πιστεύει κανένας ότι όταν έπαιζε η Μάντσεστερ Σίτι με τη Ρεάλ Μαδρίτης οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ στο Μάντσεστερ και οι οπαδοί της Ατλέτικο στη Μαδρίτη υποστήριζαν τις συντοπίτισσές τους ομάδες; Συγγνώμη, αλλά θα γελάσουμε. Πιο πολύ θα χάρηκαν οι οπαδοί της Μάντσεστερ με την πρόκριση της Ρεάλ παρά οι ίδιοι οι οπαδοί της Ρεάλ. Ετσι γίνεται και αυτή είναι η ομορφιά του ποδοσφαίρου.
Οι οπαδικές διαφορές όταν κινούνται σε κόσμια επίπεδα είναι το πιο ωραίο της φάσης. Λόγω της εξόδου του Πάσχα λοιπόν είδα τους αγώνες της Μεγάλης Πέμπτης στην επαρχία. Στο φουαγέ ενός ξενοδοχείου που αποτελεί το στέκι μας. Αστον Βίλα – Ολυμπιακός στο ποδόσφαιρο και Μακάμπι – Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός – Μπαρτσελόνα στο μπάσκετ. Ο καθένας από τους θαμώνες έβλεπε τα δικά του στις δύο τηλεοράσεις που υπήρχαν και έριχνε κλεφτές ματιές στο ματς του αντιπάλου. Οι Ολυμπιακοί στενοχωριούνταν που ο Παναθηναϊκός κέρδισε και οι Παναθηναϊκοί στενοχωριούνταν από τη μεριά τους που κέρδιζε ο Ολυμπιακός. Αγνά και άδολα, πειράζοντας ο ένας τον άλλον.
Ημασταν κι εμείς οι ΑΕΚτζήδες βέβαια που στενοχωριόμασταν για όλα και όλους. Κάποιες νίκες μάς έκατσαν βαριές και ασήκωτες. Μαύρο Πάσχα…
