Αν και βαφτισμένος χριστιανός ορθόδοξος, πριν από έναν χρόνο ιερέας στην επαρχία μού απαγόρευσε να βαφτίσω ένα παιδί με την αιτιολογία ότι έχω συνάψει σύμφωνο συμβίωσης και δεν έχω παντρευτεί σε εκκλησία με παπά και με κουμπάρο. Στην αρχή μού κακοφάνηκε, αλλά στην πορεία το αποδέχτηκα αντιλαμβανόμενος ότι η βάφτιση είναι μυστήριο της Εκκλησίας, κατά συνέπεια είναι αυτή που βάζει τους κανόνες στο δικό της γήπεδο.
Ο πολιτικός γάμος των ομόφυλων ζευγαριών ωστόσο δεν αποτελεί γήπεδο της Εκκλησίας. Προφανώς και ναι, μπορεί να έχει την άποψή της για το θέμα, άλλωστε όλοι έχουν αυτό το δικαίωμα. Σε καμία περίπτωση ωστόσο δεν μπορεί να την επιβάλει. Ολα αυτά και άλλα περισσότερα θα είχαν λυθεί σε μεγάλο βαθμό αν είχε επέλθει ο διαχωρισμός κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας και δεν έμπαινε η μία στα χωράφια της άλλης. Είναι κάτι που δεν θέλει η Εκκλησία και κάτι που αποφεύγει η Πολιτεία. Ακόμα και αυτή η προσπάθεια που επιχειρήθηκε επί κυβέρνησης Τσίπρα δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα απ’ όσα κλήθηκε να λύσει.
Λογικά το πράγμα θα συνεχίσει με αυτό τον τρόπο και όποιος «παρεκκλίνει» θα θεωρείται για την Εκκλησία «αποσυνάγωγος» ή δεν ξέρω τι άλλο. Δίκαιο ακούγεται για κάποιον που δεν τον ενδιαφέρει τι θα πουν οι αρχιερείς. Το πράγμα ξεφεύγει ωστόσο όταν μέσα στα υπόλοιπα ακούγονται και φωνές που μιλούν για «νόσο» -εννοώντας ότι η ομοφυλοφιλία είναι ασθένεια- ή για διαφόρων ειδών «θεραπείες» που υποτίθεται θα φέρουν τον «προβληματικό» άνθρωπο στον ίσιο δρόμο.
Επικοινωνιακά ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πάρει πόντους με τον νόμο που προτίθεται να φέρει. Από εκεί και πέρα όποιος κάνει το βήμα για ουσιαστικό διαχωρισμό θα έχει πάρει όλο το χαρτί.
