1. Μπαίνει ένας νεαρός σ’ ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο και ρωτάει: «Εχετε το «Τεκνό του Θεού”;» Του το έδωσαν χωρίς να τον διορθώσουν. Καλά έκαναν. Είναι τόσο τρυφερό λάθος. Πρώτον, μπορεί να ήταν παρατονισμός. Δεύτερον, αρκεί που διάλεξε ένα τόσο σπουδαίο βιβλίο (Κόρμακ ΜακΚάρθι). Τρίτον, τόσα έχει δει κι ακούσει, Αυτός, που μόνο να μη μιλάει ξέρει, δεν δικαιούται λίγη χαρά;
2. Το να ζούμε εκτός πραγματικότητας είναι το δόγμα του τόπου.
3. Τα παιδιά, μεταξύ άλλων, σου μαθαίνουν την αξία των μικρών πραγμάτων (προσηλώνονται στο μοριακό των πραγμάτων σαν σαμανιστές), προσλαμβάνουν την καθημερινότητα με μαγικό ορθολογισμό και πάνω απ’ όλα σε απενοχοποιούν από το άγχος του αυτονόητου (τίποτα δεν είναι δεδομένο και οριστικό μέσα τους και γύρω τους, σου μεταδίδουν μια στοχαστική/οντολογική αναψηλάφηση των πάντων). Κι όλα αυτά με την απαραίτητη δόση ανίας, ανεμελιάς, παιγνίου. Οπότε μην απορείτε γιατί στράφηκα και στην παιδική γραφή (τον Φεβρουάριο κυκλοφορεί το πρώτο παιδικό μου βιβλίο).
4. Κατατρίβονται συνέχεια με τους άλλους, μήπως και βρουν ίντσα εαυτού σ’ αυτή την περιφορά. Συνήθως επιστρέφουν δύσθυμοι και κατάκοποι σ’ έναν εαυτό με τον οποίο δεν ανταλλάσσουν κουβέντα, κοιμούνται πλάτη με πλάτη και την επομένη φτου κι απ’ την αρχή.
5. Ολοι ψάχνουμε για ένα κάποιο ανήκειν. Οι πιο ανέστιοι (υπαρξιακά, ερωτικά, πολιτικά) ακόμη περισσότερο.
6. Οικογένεια είναι παντού. Είναι μια άστεγη κατάσταση. Είναι όσοι σε αγαπάνε και βοηθάνε όταν πέφτεις. Χωρίς να ζητάνε αντίδωρο. Ενας φίλος, ένας μαθητής, ένας γείτονας, ένας άγνωστος. Ενα φιλί, ένα χαμόγελο, ένα σκούντημα. Ετσι κι αλλιώς όλα είναι κερδισμενοχαμένα.
