Η Ευρωπαϊκή Ενωση, η γνωστή μας και ως Ε.Ε., στηρίζει τη λειτουργία της και στην αρχή ότι τα κράτη-μέλη της συνδέονται μεταξύ τους στη βάση του σεβασμού και της τήρησης του κοινοτικού κεκτημένου (acquis) της Ενωσης, το οποίο αποτελεί το κοινό υπόβαθρο των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων στο σύνολό της.
Σύμφωνα με τις δεδηλωμένες αρχές της Ε.Ε., το ευρωπαϊκό κεκτημένο περιλαμβάνει: το περιεχόμενο, τις αρχές και τους πολιτικούς στόχους των Συνθηκών της Ενωσης, τη νομοθεσία που έχει εκδοθεί κατ’ εφαρμογήν των Συνθηκών και τη νομολογία του Δικαστηρίου, τις δηλώσεις και τα ψηφίσματα που έχουν εκδοθεί στο πλαίσιο της Ενωσης, τις πράξεις που αφορούν την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας, τις πράξεις που έχουν συναφθεί στο πλαίσιο της δικαιοσύνης και των εσωτερικών υποθέσεων, τις διεθνείς συμφωνίες κ.λπ.
Με πιο απλά λόγια, η έννοια του acquis παρέχει ουσιαστικά την υπεροχή της ευρωπαϊκής έννομης τάξης (η έμφαση να δοθεί στη λέξη «υπεροχή») έναντι των εθνικών έννομων τάξεων των κρατών-μελών της και είναι αυτό που αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ τους. Πάμε τώρα στο ερώτημα του ενός εκατομμυρίου: η πρόεδρος της Κομισιόν τάχθηκε αναφανδόν υπέρ του «δικαιώματος του Ισραήλ να αμυνθεί για όσο θέλει απέναντι στις επιθέσεις της Χαμάς», δίχως κανένα Συμβούλιο να έχει πάρει απόφαση. Με ποιο δικαίωμα; Με ποια εξουσία;
Πού είναι αυτή η «υπεροχή» του διαβόητου αυτού Ευρωπαϊκού Κεκτημένου, που είναι ο θεμέλιος λίθος της σύνδεσης των κρατών-μελών της; Ο λόγος της ύπαρξής της, δηλαδή;… ‘Η μήπως δεν είναι;
