Καλύτερα ο ΛΕΞ, παρά τα… τ(ρ)άπερ

Αν υπάρχει ένα είδος μουσικής που δεν μπορώ να ακούσω, αυτό είναι η ραπ/χιπ χοπ. Προσωπικά γούστα, όμως, είναι αυτά, τι να κάνουμε… Πριν από μερικά χρόνια επιχείρησα να ακούσω μερικούς από τους καλλιτέχνες που ηγούνται του εγχώριου στερεώματος, αλλά μάταια. Το «stop» πατήθηκε πολύ γρήγορα. Ούτε αυτό έχει σημασία βέβαια. Σημασία έχει ότι μεγάλο μέρος της σημερινής νεολαίας ακούει αυτή τη μουσική. Οι εποχές άλλαξαν. Εμείς ακούγαμε Τρύπες, τώρα ακούνε ΛΕΞ. Κι αν καταλαβαίνω σωστά από το impact που έχει στον κόσμο, ο Αλέξης Λαναράς (όπως είναι το όνομά του) πρέπει να είναι ο Αγγελάκας της σημερινής εποχής. Δεν τίθεται ζήτημα μουσικής σύγκρισης, αλλά είπαμε. Οι εποχές αλλάζουν, οι τωρινές γενιές είναι διαφορετικές.

Πάντως, δεν μπορεί, αυτή η μουσική πρέπει να έχει «κάτι». Αλλιώς δεν θα την άκουγαν φανατικά τόσο πολλοί άνθρωποι. Και σίγουρα έχει πολλά παραπάνω από την τραπ, με τον συγγενή ήχο και τη μηδαμινή αισθητική. Εδώ οι fans δεν ακούνε για «γκάνια» και «γκόμενες», ούτε για να φλεξάρουν την όλη φάση. Παίρνουν κάτι που έχει ουσία.

Αυτός ο ΛΕΞ, λοιπόν, έδωσε προχθές μια συναυλία. Που, λόγω μεγάλης προπώλησης, μεταφέρθηκε στο γήπεδο του Πανιωνίου. Και μάζεψε 20.000 κόσμο! Προσοχή: Οχι 20.000 θεατές-φασαίους, αλλά 20 χιλιάδες οπαδούς. Που ήξεραν απ’ έξω κάθε στίχο, που κάθε λεπτό άναβαν κι από ένα καπνογόνο. Δημιουργώντας γηπεδική ατμόσφαιρα και υπενθυμίζοντας ότι κάποτε το ελληνικό κοινό θεωρούνταν το πιο δυναμικό και φωνακλάδικο στην Ευρώπη.

Μεγάλη, τεράστια μαγκιά του ΛΕΞ όλο αυτό. Και όχι η μόνη. Το εισιτήριο κόστιζε μόλις οκτώ ευρώ. Σε μια εποχή που άπαντες (καλλιτέχνες, διοργανωτές, μάνατζερ) προσπαθούν να βγάλουν τα σπασμένα της πανδημίας και υπερτιμολογούν κάθε συναυλία, αν και ο ΦΠΑ παραμένει μόλις στο 6%. Οι περισσότερες συναυλίες ελληνικών ονομάτων είναι γύρω στα 15 ευρώ, ενώ των ξένων οι τιμές συναγωνίζονται αυτή της… βενζίνης.

Ο ΛΕΞ απέδειξε πως η πιο φθηνή συναυλία του καλοκαιριού ήταν παράλληλα και η πιο «ακριβή», η πιο πολύτιμη. Good job…