Πλέον η κατάσταση είναι σε σημείο τέτοιο που δεν μπορεί η πραγματικότητα να καλύπτεται, οπότε το έργο έχει αλλάξει απ’ ό,τι παρατηρώ τελευταία. Ολα, τα πάντα, οτιδήποτε κάνει την καθημερινότητά μας μαρτύριο, είναι πράγματα που υπερβαίνουν τις δυνατότητες της κυβέρνησης να τα ελέγξει.
Είναι όλα μα όλα διεθνή φαινόμενα. Κι αφού είναι δεδομένο για τους φορείς της μητσοτακικής προπαγάνδας πως κανείς δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα, δεν έχεις παρά να αναρωτηθείς αν θα ήθελες το αναπόφευκτο να το διαχειρίζεται η οικογένεια ή ο ΣΥΡΙΖΑ. Τι σε κάνει να νιώθεις περισσότερο ασφαλής;
Το ερώτημα που εντέχνως βάζουν είναι «ποιος θέλεις να σε πυροβολήσει» από τη στιγμή που είναι δεδομένο πως θα δολοφονηθείς… Και είναι το τελευταίο καταφύγιο της κυβέρνησης για να αντιμετωπίσει την οργή που σχετικά βουβά προς το παρόν, αλλά σταθερά και σχετικά γρήγορα, πυκνώνει.
Είναι φυσικά εξόχως παραπλανητικό…
Κι εγώ θεωρούσα μέχρι πρότινος πως το πιο δυνατό όπλο του Μητσοτάκη ήταν η φθορά των αντιπάλων του. Μόνο που τελειώνει κι αυτό και σε λίγο δεν θα τους φτάνει το να προβάλλουν τα αρνητικά του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν κι εξακολουθούν να είναι πολλά όντως.
Το πρόβλημα είναι πως όση προσπάθεια κι αν κάνουν, ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έχει πρόσβαση στις πηγές πληροφόρησης που το καθιστούν ικανό να γνωρίζει πως όχι, δεν συμβαίνει απλά στη χώρα μας ό,τι ακριβώς συμβαίνει κι έξω. Εχουν καταλάβει πού είναι τα όρια ανάμεσα στις επιπτώσεις μιας διεθνούς κρίσης και στις επιπτώσεις μιας ληστρικής επιδρομής στα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα, με δικαιολογία αυτήν τη διεθνή κρίση.
