Η αόρατη πανδημία

Η δραματική αύξηση των κρουσμάτων του κορονοϊού είναι ένα γεγονός που δεν αμφισβητείται. Το Σύστημα Υγείας, με τα καλά και τις παθογένειές του, πρόκειται να δοκιμαστεί και πάλι. Είναι προφανές ότι όσο η κατάσταση γίνεται πιο δύσκολη τόσο θα επανέρχεται στο τραπέζι το ενδεχόμενο νέων μέτρων, τα οποία συνήθως εμφανίζονται κλιμακούμενα.

Και μαζί, επιστρέφει η πιθανότητα να κληθούμε να αντιμετωπίσουμε μια νέα ισορροπία του τρόμου, η οποία έχει να κάνει με τις τρομακτικές οικονομικές επιπτώσεις που φοβάται κάθε κυβέρνηση. Μοιάζει, επίσης, αναμενόμενο να ξεκινήσουν οι περιορισμοί της άνεσης των κινήσεων και της πρόσβασης που έχουν οι (με ή χωρίς αιτία) ανεμβολίαστοι, γιατί αυτή είναι μια παγκόσμια πρακτική η οποία υπαγορεύεται από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα.

Ωστόσο, η καθημερινότητα έχει αποδείξει πως το πρόβλημα δεν πρόκειται να λυθεί όσο συνεχίζει να επικρατεί η άγνοια και η ψευδαίσθηση· όσο ο καθένας από εμάς θεωρεί ότι ο κίνδυνος εξαφανίζεται μαζί με τα πάσης φύσεως απαγορευτικά μέτρα· ότι το πιστοποιητικό εμβολιασμού είναι και το διαβατήριο ασύδοτης και ενίοτε ανεύθυνης συμπεριφοράς.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, το πιο αυστηρό μέτρο –όπως και το πιο ισχυρό κίνητρο– είναι ένα: το εσωτερικό. Κανένας δεν πείθεται από επιχειρήματα ή περιορισμούς που μέσα του δεν έχει ενστερνιστεί. Είτε γιατί από τη φύση του αντιδρά σε αυτό που αισθάνεται ότι θέλουν να του «φορέσουν» είτε γιατί μέχρι εκεί μπορεί να φτάσει η αντιληπτική του ικανότητα, ώστε να μπορεί να ξεχωρίσει τα πράγματα που μπορεί να ορίσει (άρα να επηρεάσει με τη στάση του) από εκείνα που δεν μπορεί να ορίσει, τα οποία εξελίσσονται ερήμην του. Το κακό είναι ότι αυτά που τον απασχολούν περισσότερο είναι τα δεύτερα. Κι αυτή είναι μια «αόρατη πανδημία», η οποία στο φινάλε είναι και η πιο ανησυχητική.