Θεωρούμουν νεαρός ρεπόρτερ, παρ’ ότι είχαν περάσει πέντε χρόνια από τότε που μπήκα στο επάγγελμα, και είχα σταλεί να καλύψω τη μεγάλη πυρκαγιά που ξεκίνησε από τον σκουπιδότοπο του Αυλώνα και κράτησε τελικά τρεις ημέρες. Καλοκαίρι, ζέστη και οι φλόγες επί τόσες ημέρες να καίνε πεύκα, ενώ εκτός από χιλιάδες στρέμματα δάσους κάηκαν και δεκάδες σπίτια. Είχαν κινδυνεύσει να καούν άνθρωποι, εκκενώνονταν οικισμοί και λίγο έλειψε να εγκλωβιστούμε με τον φωτορεπόρτερ σε ένα χωράφι περιτριγυρισμένο από πεύκα.
Οταν τελικά η φωτιά τέθηκε υπό έλεγχο και έσβησε είχαν γίνει στάχτη η Μαλακάσα, τα Κιούρκα, περιοχές κοντά στη λίμνη του Μαραθώνα, το Καπανδρίτι, το Γραμματικό, ο Κάλαμος και ο Ωρωπός. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση, όμως, ήταν ότι στις δηλώσεις των τότε κυβερνητικών παραγόντων αλλά και εκπροσώπων της αντιπολίτευσης δεν επέρριπταν ευθύνες ο ένας στον άλλον σχετικά με τη διαχείριση της επιχείρησης. Το θέμα που απασχολούσε ήταν ο τρόπος με τον οποίο θα αποκαθίστατο ο χαμένος φυσικός πλούτος και πώς θα αντιμετωπίζονταν οι υλικές ζημιές.
Πέρασαν όμως τα χρόνια και κάτι πρέπει να μου διέφυγε, αφού σήμερα φτάσαμε να βγαίνουν οι υπεύθυνοι ανερυθρίαστοι μπροστά στις κάμερες και να μιλάνε σε κάθε καταστροφή για «ακραία καιρικά φαινόμενα», για τις ευθύνες που έχουν οι πολίτες και όχι οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν να διαχειριστούν τις καταστάσεις. Να φταίνε, δηλαδή, όλοι οι άλλοι και όλα τα άλλα εκτός από τους ίδιους, που στο μεταξύ αυτοσυγχαίρονται για την άψογη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού που πέτυχαν. Εάν, λοιπόν, βρείτε τι μου διέφυγε, θα ήθελα να μου το πείτε.
