Δεν είναι η πρώτη φορά και προφανέστατα δεν θα είναι και η τελευταία που μια συντηρητική κυβέρνηση υιοθετεί απειλές και χρησιμοποιεί ως μέτρο την τιμωρία και τις παντός είδους κυρώσεις για όσους αρνούνται να συμμορφωθούν στις αποφάσεις της.
Ούτε συνιστά έκπληξη η εκμετάλλευση μιας κατάστασης ειδικών συνθηκών, σαν αυτήν που βιώνει η ανθρωπότητα με την πανδημία, προκειμένου να εξυπηρετηθούν επιχειρηματικά συμφέροντα με ιδεολογικό υπόβαθρο και πρόσχημα το κοινό καλό. Βούτυρο στο ψωμί τους. Οσα τραγελαφικά υιοθέτησε ο υπουργός Εργασίας για το… καλό μας δεν αρκούν. Χρειάζεται να δοθούν κι άλλες επιλογές στη φαρέτρα των εργοδοτών για την αύξηση του κέρδους και της δήθεν επιχειρηματικότητας, με τον μανδύα της προστασίας του λαού από τους αντιρρησίες ανεμβολίαστους.
Οι αντιφάσεις εντός της κυβέρνησης απλώς επιβεβαιώνουν τις προθέσεις των σκληροπυρηνικών νεοφιλελεύθερων.
Από τη στιγμή που υπάρχει θεωρητικά το ενδεχόμενο μια επιχείρηση να «καταστραφεί», τότε κλείνουμε το μάτι στους εργοδότες που σκοπεύουν να κάνουν πράξη την απειλή απολύσεων των μη εμβολιασμένων για να μειώσουν το κόστος και να αυξήσουν το κέρδος. Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια συντηρητική κυβέρνηση που κατασκευάζει εσωτερικούς εχθρούς και καλλιεργεί την πόλωση και τον διχασμό για να κρύψει τις αποτυχίες της και τους κωμικοτραγικούς χειρισμούς της το διάστημα της πανδημίας;
Ρητορικό το ερώτημα. Αντί για επιμόρφωση των συνανθρώπων μας, που καταπίνουν αμάσητα όσα σερβίρονται στον θαυμαστό κόσμο της παρόλας στα σόσιαλ μίντια, αντί για πρόληψη και πειθώ με επιχειρήματα, απειλές για απολύσεις, βέργα στην παλάμη και χαστούκια, προς τέρψιν του συντηρητικού ακροατηρίου, με ταυτόχρονο κλείσιμο του ματιού στα αγαπημένα μας επιχειρηματικά συμφέροντα. Μ’ ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια.
