Ζούμε σε έναν κόσμο που τα δεδομένα μεταβάλλονται διαρκώς, τόσο που πολλές φορές δεν προλαβαίνουμε να ανταποκριθούμε στην ταχύτητα και την αστραπιαία ροή της πληροφορίας. Βλέπουμε διάφορες δυστοπικές προβλέψεις για το μέλλον να έρχονται μπροστά μας με τον Χάξλεϊ και τον Oργουελ να αποτελούν πλέον πυξίδα κι όχι μόνο μυθοπλασία.
Eτσι χρειαζόμαστε μερικές καθησυχαστικές σταθερές από τον παλιό, καλό γνώριμο τηλεοπτικό κόσμο που βλέπουμε ξανά και ξανά σε επανάληψη και μας παρέχει κάποια ασφάλεια, αφού γνωρίζουμε απέξω κι ανακατωτά την πλοκή και πολλές φορές τις ατάκες. Αρκετοί μού εκμυστηρεύονται ότι στράφηκαν σε κάτι ανάλογο το μακρύ διάστημα του lockdown. Τέτοιο παράδειγμα είναι το «Μικρό σπίτι στο λιβάδι» κάθε απόγευμα στην ΕΡΤ σαν χιλιοπαιγμένος δίσκος βινυλίου που κάνει σκρατς.
Πρώτη φορά μού χάρισε ένα μίνι «ταξίδι στον χρόνο», όταν το παρακολούθησα στην παλιά τηλεόραση και το βαρύ ντεκόρ του νεοκλασικού σπιτιού ενός ηλικιωμένου θείου μου. Εκατσα μετά από πολύ καιρό να το παρακολουθήσω ξανά με την ελπίδα ότι θα λειτουργήσει ως χρονοκάψουλα διαφυγής από την επίμονη πραγματικότητα του κορονοϊού. Μάλλον έπεσα σε λάθος επεισόδιο αφού, όπως μας πληροφορεί η ιστοσελίδα της ΕΡΤ, το 13ο επεισόδιο του Γ’ κύκλου (άρα Α’ προβολή το 1976) τιτλοφορείται «Καραντίνα». Γύρω στο 1880 ο Ισάια Εντουαρντς παλεύει να προστατέψει την καινούργια οικογένειά του από τον «πυρετό του βουνού», ενώ όλοι οι κάτοικοι του χωριού μπαίνουν σε καραντίνα.
Ηθικό δίδαγμα: η ζωή κάνει κύκλους, οι ασθένειες έρχονται και φεύγουν, μόνο τα πρόσωπα και τα πράγματα αλλάζουν κάπως, αλλά η ανθρώπινη φύση όχι και τόσο, όπως έχει πει ο Θουκυδίδης…
