Το αστυνομικό «έπος» της Νέας Σμύρνης δεν αποτελεί φυσικά μεμονωμένο περιστατικό. Προχωρώ σε μια γρήγορη ανακεφαλαίωση (όπως στην έναρξη ενός επεισοδίου στις τηλεοπτικές σειρές) των κατορθωμάτων της «Mεγάλης των μπάτσων σχολής» του επιτελικού κράτους τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ξεκινάμε από το αστυνομικό «ντου» στις κινηματογραφικές αίθουσες για το «Τζόκερ» και την κινηματογραφική εισβολή σε κλαμπ στο Γκάζι, τότε που λειτουργούσαν ακόμα τέτοιοι χώροι… ανομίας και ακολασίας. Συνεχίζουμε με το πογκρόμ με χουλιγκανικό μένος εναντίον φοιτητών που διαμαρτύρονταν για την κατάργηση του ασύλου και εν συνεχεία την πανεπιστημιακή αστυνομία. Στον τρόπο δράσης προστέθηκε το ξεγύμνωμα διαφόρων διαδηλωτών σε όλες τις επετείους. Το 2019 έκλεισε με την εισβολή στην οικία Ινδαρέ για την οποία οι υπεύθυνοι… ενήργησαν (κατά πρόσφατη δικαστική κρίση) «στα πλαίσια των καθηκόντων τους».
Ποδαρικό στο 2020 έγινε με χαστούκια της ΔΙΑΣ σε 9χρονο στο Μενίδι. Λίγο πριν εγκατασταθεί ο κορονοϊός ακολούθησε η αστυνομική απόβαση στα νησιά του Βορείου Αιγαίου, που θύμιζε πραγματικά στρατό κατοχής, φεύγοντας τελικά με κατεβασμένο το κεφάλι και ξεσπώντας έναντι όλων. Τον Ιούλιο του ‘20 είχα την ατυχία να είμαι παθών καλύπτοντας τη λυσσαλέα επίθεση με χημικά και ξύλο εναντίον διαδηλωτών κατά του νόμου για τον περιορισμό των διαδηλώσεων. Κλείνοντας θα αναφέρω τη βίαιη διάλυση της μεγάλης αντιφασιστικής συγκέντρωσης στις 7 Οκτωβρίου αλλά και τα χημικά εναντίον μαθητών στο Mall.
Οσοι καλύπτουν τα παραπάνω πολιτικά είναι επικίνδυνοι για τη δημοκρατία. Νομίζω ότι πλέον η πλειονότητα των πολιτών αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως η αστυνομοκρατία έναντι οποιουδήποτε προσχήματος δεν μπορεί και ούτε πρέπει να αποτελέσει τη νέα κανονικότητα.
