Για τις επαναστάσεις του μέλλοντος

Η ανθρωπότητα υποδέχτηκε τo 2021 με μια ελπίδα: Να είναι μια χρονιά αισιόδοξη, πιο φωτεινή σε σχέση με τη δυστυχία που προκάλεσε το 2020. Ας το ευχηθούμε. Είναι πάντως νωρίς για προβλέψεις, αφού -παρά το εμβόλιο που αποτελεί πηγή άντλησης δύναμης- ο κορονοϊός είναι εδώ, όπως και οι φόβοι για ένα τρίτο, ισχυρότερο κύμα.

Ειδικά για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό, το 2021 είναι ένα έτος-ορόσημο για τον πρόσθετο λόγο της συμπλήρωσης 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Ως εκ τούτου είναι μια ξεχωριστή χρονιά. Μια χρονιά κατά την οποία οφείλουμε να αναστοχαστούμε για το παρελθόν μας και βασικά, να οραματιστούμε και να σχεδιάσουμε το μέλλον μας.

Με αυτές τις σκέψεις, δεν αναφέρομαι στο πλαίσιο των εορτασμών. Αυτό είναι το λιγότερο. Το σημαντικό είναι ο προγραμματισμός της χώρας για την επόμενη ημέρα. Αν επιθυμούμε να κερδίσουμε το αύριο, να είναι αποδοτικό για τις σημερινές και τις επόμενες γενιές, είναι μονόδρομος να αντιληφθούμε τη σημασία της ομοψυχίας, της ενότητας, της συνεννόησης για τα μείζονα και της δημιουργικής άσκησης πολιτικής με συγκεκριμένους στόχους.

Να βγούμε από την παγίδα όπου εγκλωβίζεται το πολιτικό σύστημα επί δεκαετίες και η οποία λειτουργεί ως τροχοπέδη για κάθε τι καινούργιο, καινοτόμο και ρηξικέλευθο.

Να τελειώνουμε με τις στείρες αντιπαραθέσεις που συνήθως είναι κενές περιεχομένου, έχουν σημείο αναφοράς το χθες και προκαλούνται μόνο για τη διατήρηση των κεκτημένων μιας κομματικής νομενκλατούρας.

Οταν αυτό αλλάξει -και προφανώς αυτό θα γίνει με αγώνα και πίεση της υγιώς σκεπτόμενης παραγωγικής κοινωνίας- μπορούμε να πετύχουμε πολλά. Και να γιορτάζουμε με περηφάνια τις επαναστάσεις της δικής μας εποχής.