Ροβέρτος ο… Λεοντόκαρδος

Ητανε, λέει, «αμφιλεγόμενος» ο Ρόμπερτ Φισκ, ο διάσημος Βρετανός ανταποκριτής που πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 74 ετών. Controversial – αυτός που προκαλεί έντονες αντιπαραθέσεις: έτσι τον αποχαιρετά η Guardian. Γιατί; Διότι ο μακαρίτης δεν μάσησε ποτέ τα λόγια του για να ευχαριστήσει τα εκάστοτε αφεντικά του ή τους αναγνώστες, ούτε φοβήθηκε να συγκρουστεί με πλήθος κυβερνήσεων, ξεκινώντας από τη δικιά του.

Γιατί δεν ήταν τουρίστας, ούτε πράκτορας: ήξερε αραβικά, είχε μελετήσει σε βάθος τη μαρτυρική ιστορία της περιοχής -κλασικό πλέον το βιβλίο του «Great War for Civilisation»- και έκανε βάση του από το 1976(!) τη Βηρυτό, ταξιδεύοντας συνεχώς από το Κάιρο ώς την Καμπούλ και από τα Βαλκάνια ώς τη Βαγδάτη. Και το κυριότερο, γιατί δεν φοβήθηκε ποτέ να πάρει το μέρος των αδικημένων λαών, μαστιγώνοντας αλύπητα την αρπακτική πολιτική των ΗΠΑ και του Ισραήλ, και γενικότερα της «πολιτισμένης» Δυσης στη μεγάλη μεσανατολική αρένα.

Συστηματικά καταφεύγαμε στις ανταποκρίσεις αυτού του θρυλικού δημοσιογράφου, για να δούμε τι πραγματικά παιζόταν πίσω από τα «ανθρωπιστικά» και «δημοκρατικά» αφηγήματα που κρύβουν τον πιο στυγνό ιμπεριαλισμό.

Ακόμη και όταν το 2001 ξυλοκοπήθηκε άγρια από μια ομάδα απελπισμένων Αφγανών προσφύγων, τους συγχώρεσε δημόσια: «Η βια τους ήταν δικό μας προϊόν -εμείς τους δώσαμε όπλα εναντίον των Ρώσων, αγνοήσαμε τον πόνο τους και γελάσαμε με τον εμφύλιό τους, στη συνέχεια τους εξοπλίσαμε και τους πληρώσαμε για έναν “Πόλεμο για τον Πολιτισμό” λίγα μίλια μακριά, και μετά βομβαρδίσαμε τα σπίτια τους, διαλύσαμε τις οικογένειές τους… και αυτό το ονομάσαμε “παράπλευρες απώλειες”».

Θέλει… κοχόνες για να τα βάλεις με τον Μέρντοχ και να παραιτηθείς από κοτζάμ Times – ο Φισκ το έκανε. Αλλα θέλει πολύ μεγαλύτερα «άντερα» για να αμφισβητήσεις το επίσημο αφήγημα για τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και πολύ περισσότερο για να πας στα 72 σου στην Ντούμα της Συρίας, στην καρδιά του συριακού «εμφυλίου», και να κάνεις ρεπορτάζ για τα οργανωμένα ψεύδη και τον βρόμικο ρόλο των πολυάριθμων ξένων «παικτών». Λένε πως τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους, αλλά δεν ξέρω κανέναν ικανό να αντικαταστήσει τον πεισματάρη, θαρραλέο, «αμφιλεγόμενο» γερο-Ρόμπερτ.