Kιτρινισμός με γαλάζιους και κόκκινους κόκκους

Μετά τα τελευταία τραγικά γεγονότα στη Γαλλία, δημιουργήθηκε στην Ελλάδα μια τοξική σύγκλιση ακραίου κέντρου, ισλαμοφοβίας και τουρκοφαγίας. Η ψυχραιμία, η επικέντρωση στη μεγάλη εικόνα, η όποια προσπάθεια αποστασιοποίησης, που θα διασφάλιζε μια στοιχειωδώς ψύχραιμη ματιά, και η κριτική ανάγνωση των γεγονότων αντιμετωπίστηκαν όχι απλώς με δυσπιστία, αλλά ως εθνική μειοδοσία, προδοσία, συμψηφισμός κ.λπ.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που προκρίνεται η επίκληση στο θυμικό έναντι της ορθολογικής αντιμετώπισης των γεγονότων. Το βλέπουμε να συμβαίνει συνεχώς στο διαδίκτυο, όπου ενθαρρύνεται τεχνηέντως η όξυνση των πνευμάτων και συμπεριφορές διαδικτυακού λιντσαρίσματος. Ο κιτρινισμός του Τύπου τείνει να γίνει κανονικότητα και μάλιστα μέσα από δίκτυα ταχύτατης αναπαραγωγής της ίδιας, διαστρεβλωμένης κατά κανόνα, είδησης σε πολλαπλά κανάλια.

Ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε η ανάρτησή μου (fb 26.10) για τον Μακρόν και τον Ερντογάν είναι ενδεικτικός. Ο τουρκικός Τύπος, ακολουθώντας τακτικές κιτρινισμού, αναπαρήγαγε μόνο το τμήμα της ανάρτησης που ασκούσε κριτική στον Μακρόν, αποσιωπώντας αυτήν εναντίον του Ερντογάν (Haber Chanel και Νetinternethaber με τίτλο «Μια άλλη αντίδραση στον Γάλλο πρόεδρο έρχεται από την Ελλάδα»). Ο ελληνικός Τύπος, ακολουθώντας παρόμοιες πρακτικές, αναπαρήγαγε την είδηση από τον τουρκικό Τύπο με τίτλο «Αποθεώνουν τον Λιάκο τα τουρκικά Μέσα ενημέρωσης για την κριτική του στο Μακρόν» (Πρώτο Θέμα, iefimerida.gr, thetoc.gr, dailypost.gr, η Ομάδα Αλήθειας), για να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι «Ο Αντώνης Λιάκος είναι ένα από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που φαίνονται ταγμένα στην προάσπιση των συμφερόντων οποιουδήποτε βάλλει κατά της Ελλάδας» (Ιωάννα Παπαδοπούλου – populus.gr).

Δεν πρόκειται μόνο για έλλειψη δεοντολογίας και από τις δυο πλευρές, για κοινές πρακτικές και κώδικες. Πρόκειται για κάτι πολύ χειρότερο: πρόκειται για μια στοχευμένη παραπλάνηση και πρόσκληση διαδικτυακού λιντσαρίσματος. Είναι ένας νέος τύπος λογοκρισίας.