Βάδιζα προς την εφημερίδα, έτοιμη να μοιραστώ σκέψεις απολιτίκ, ανάλαφρες και καλοκαιρινές, για εκείνους που, μετά μεγάλης λύπης, διαπιστώνουν ότι στον έρωτα εξ αποστάσεως -και δη των πολλών μιλίων- ο χαμένος, σε καιρούς πανδημίας, είναι ο έρωτας, όταν φωνές διαδηλωτών στο ύψος του Συντάγματος για μια απόλυση που έγινε σε ένα μοντέρνο ταχυφαγείο με επανέφεραν στην πραγματικότητα.
Γιατί, πώς να μιλήσεις για έρωτα -δεν λέω, μας δίνει έστω και πρόσκαιρα την αθανασία- όταν δεν έχεις δουλειά, όταν χάνεις τους συναδέλφους και τη δυνατότητα να είσαι «κάποιος». Κακά τα ψέματα, το ποιος ή ακόμη και το αν είσαι κάποιος -ισχύει και στη μη προτεσταντική Ελλάδα- προσδιορίζεται από την εργασία. Το ζούμε στις συστάσεις. «Από εδώ η Μαρία Κ., δημοσιογράφος». Σπανίως περιορίζονται στο όνομα. Λες και υπάρχεις μόνο και μόνο επειδή εργάζεσαι κάπου. Κι αν αυτό το «κάπου» είναι «κάτι» πιο φαντεζί, δικηγόρος, γιατρός ή δημοσιογράφος, ε, τότε απογειώνεσαι. Ομως, αν είσαι άνεργος και απολυμένος, μοιάζει σαν να χάνεις την ιδιότητα του να υπάρχεις. Σε αυτήν την περίπτωση αρκεί το όνομα: «Από εδώ ο Τάκης». Ετσι απλά.
Εκτός κι αν για τον κάθε Τάκη που χάνει τη δουλειά του υπάρχουν συνάδελφοι, άνθρωποι που υπερασπίζουν το δικαίωμα στην εργασία. Οπως αυτοί που συνάντησα το πρωί, Σκούφου 2-4, έξω από το εστιατόριο Pink Flamingo, όταν μέλη του συνδικάτου επισιτισμού κατήγγειλαν ότι οι εργοδότες όχι μόνο απείλησαν τον μάγειρα την ημέρα που ζήτησε τα δεδουλευμένα για αργίες και νυχτερινά ωράρια, αλλά του έκαναν και μήνυση. Ζητώντας την επαναπρόσληψή του ήταν σαν να έδιναν τις καλύτερες συστάσεις όχι μόνο για τον άνθρωπο που απολύθηκε αλλά και για τους ίδιους. Χωρίς να δηλώνουν επαγγελματική ιδιότητα κατέθεσαν την ανθρωπιά τους.
