Η θανατική ποινή στην Ελλάδα έχει καταργηθεί εδώ και χρόνια. Αλλά ο εικοσάχρονος του Αργους δεν είναι ο πρώτος που εκτελείται από αστυνομικούς. Αοπλος, αυτιστικός, με 89% αναπηρία, που έτρεχε να γλιτώσει από την καταδίωξη, όχι γιατί είχε διαπράξει κάτι παράνομο -κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από πουθενά- αλλά γιατί θεωρήθηκε ύποπτος. Και ανέπτυξε υπερβολική ταχύτητα με το αυτοκίνητο που οδηγούσε. Και οι αστυνομικοί, προκειμένου να μην τους ξεφύγει, έκριναν σκόπιμο να μετατρέψουν την πόλη σε Ελ Πάσο. Δεκατρείς σφαίρες, τουλάχιστον, εναντίον ενός αθώου. Και εναντίον μας, εναντίον των παιδιών μας, εναντίον όποιου βρεθεί λάθος ώρα σε λάθος σημείο. Με μία τουλάχιστον από αυτές να τον βρίσκει στο κεφάλι και να του κόβει το νήμα της ζωής.
Ενα αθώο παιδί νεκρό, και θα κρυφτούν πάλι, όπως πάντα, οι οπαδοί του νόμου, της τάξης και της μηδενικής ανοχής πίσω από την αγριότητα των λέξεων, που έρχεται να καλύψει την αγριότητα των πράξεων. Θα ακούσουμε πάλι τα γνωστά για βολές εκφοβισμού, για πυροβολισμούς στον αέρα, για εποστρακισμούς, για υποθετικές απειλές κατά της ζωής των δραστών, για απουσία δόλου, και τα παρόμοια. Με την ενδημική αστυνομική βία τείνουμε όλοι στην Ελλάδα να μάθουμε απέξω την κάλυψή της. Κι αν αυτό είναι από μια άποψη δικαιολογημένο για τους δράστες, αφού η σκιά της βαριάς τιμωρίας κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους, είναι να απορεί κανείς με όσους λειτουργούς και υπερασπιστές της εξουσίας επιμένουν στα ίδια. Τα θανάσιμα.
Και επιμένουν στα ίδια και τα ίδια, όχι μόνο μετά τη βία, το αίμα και τον φόνο. Αλλά και πριν, με τις κορόνες εμπάθειας, ρατσισμού και μίσους, για τους τρομοκράτες, τους παράνομους, τους Ρομά, τους λάθρο, εκείνων που επενδύουν στον φόβο για να εμφανιστούν ως φύλακες της ζωής μας. Μια παλιά ιστορία, με τραγικό πάντα τέλος, που έκανε τον Ελύτη να γράψει: Οταν ακούς «τάξη», ανθρώπινο κρέας μυρίζει. Κι εδώ είμαστε πάλι, σε ένα τραγικά επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Ξένο για τη λογική όποιου θέλει να λέγεται άνθρωπος. Ο πρωθυπουργός να εκστασιάζεται την Κυριακή σε μια επίδειξη μηδενικής ανοχής για την τρομοκρατία και το έγκλημα. Και την ίδια σχεδόν στιγμή ένα παιδί να αφήνει την τελευταία του πνοή στο ΚΑΤ, χτυπημένο στο κεφάλι από αστυνομική σφαίρα.
Ο επίλογος ακολουθεί επίσης το γνωστό μοτίβο. Μην πολιτικοποιούμε, πρόκειται για μεμονωμένη πράξη δύο αστυνομικών, τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη. Και ακούγεται από τους ίδιους, που κατηγορούσαν μόλις χτες συγκεκριμένους πολιτικούς τους αντιπάλους για τα φονικά γκαζάκια της Θεσσαλονίκης. Πώς θα ξεχάσουμε όμως το παιδί του Αργους, που ακόμα παραμένει ανώνυμο; Τα θύματα της επαναλαμβανόμενης αστυνομικής βίας; Τον πρωθυπουργό που κηρύσσει την καταστολή ως υπέρτατο αγαθό; Τους ακροδεξιούς αγγέλους του θανάτου στην κυβέρνησή του; Το κλίμα που καλλιεργούν στις γραμμές της αστυνομίας και τη «γραμμή» που της δίνουν τα δοξαστικά αγριότητας του Μαξίμου; Δεν πρόκειται, κι ας μην το περιμένουν…
