Αιγαίο αρχιπέλαγος

Γεννήθηκα το 1950, μια εποχή σε ταραγμένη πολιτική κατάσταση. Μόλις το 1956 κατέβηκε από τα βουνά του νησιού ο τελευταίος μαχητής του Δημοκρατικού Στρατού, κυνηγημένος από τον Εθνικό Στρατό και τους μεταλλαγμένους Γερμανοτσολιάδες. Στο δημοτικό μας ανάγκαζαν να πίνουμε το γάλα σκόνη της αμερικανικής βοήθειας, που το χύναμε και τρώγαμε ξύλο και το κίτρινο τυρί, που από τότε μισώ τη μυρωδιά του. Μετά έμαθα πως πλούτισαν από αυτά οι αιώνιοι μαυραγορίτες.

Έκανα γυμναστικές επιδείξεις, ντυμένος στρατιωτάκι στα χακί και τραγουδώντας «Τρα-τρα ο μικρός στρατός, βήμα ένα-δύο». Τότε όμως μας δώσανε ένα βιβλιαράκι, που το διαβάζαμε με την γκαζόλαμπα, αφού η κοινοτική ηλεκτρομηχανή σταματούσε στις οκτώ. Λεγόταν «Πατριδογνωσία» και από αυτό έμαθα για το χωριό μου, το νησί μου και ότι γύρω από αυτό υπήρχε το Αιγαίο.

Στο Γυμνάσιο εμείς με το πηλήκιο και οι κοπέλες με την μπλε ποδιά και το άσπρο κολάρο. Η ούγια αυτής της ποδιάς, που τη σφίγγανε με τα δυο χέρια χαχανίζοντας, σαν ανέβαιναν τη σκάλα, μου δημιούργησε τα πρώτα ερωτικά καρδοχτύπια. Τότε μάθαμε για τον Αθηναίο βασιλιά Αιγαία και την Αιγηίδα, που όταν βούλιαξε άφησε σαν κορφές τα νησιά του Αρχιπελάγους. Γεννημένα από τη φωτιά των ηφαιστείων. Και μετά, από τον χάρτη του Ρωμαίου Γεωγράφου Κλαύδιου Πτολεμαίου, του 2ου μ.Χ. αιώνα και δεκάδες πορτολάνους του Μεσαίωνα, το Αιγαίο ήταν παντού. «Αιγαίου Πελάγους, Mare Aegeo Archipelago, Mare Aegeo». Ακόμα και από τον Οθωμανό αρχιναύαρχο Piri Reis, τον 16ο αιώνα.

Σαν ο τραμουντάνας, ακόμα και η Οστρια το αγριεύει και χτυπά τις ακτές, τραγουδά ο Βαλαωρίτης «μέριασε βράχε να διαβώ, το κύμα ανδρειωμένο, λέει στην πέτρα του γιαλού, θολό μελανιασμένο». Σαν δε ήρεμο απλώνει στον καθρέφτη του το τριανταφυλλένιο του πρόσωπο, κολυμπά σ’ αυτό ο Ελύτης, η μπουνάτσα του Κόντογλου, η στάλα των γαλάζιων ματιών του Πάριου.

Μάθαμε πως είμαστε Αιγαιοπελαγίτες, πως δυο ανάσες ανατολικά, στα παράλια είναι οι Μικρασιάτες. Ο Αϊβαλιώτης Ηλίας Βενέζης, ο Βουρλιώτης Σεφέρης, ο Σμυρνιός βιομήχανος Ισηγόνης. Και δυτικά οι Παλιολλαδίτες. Ηταν και οι Τούρκοι. Ο σουλτάνος, οι πασάδες, οι αγάδες, οι μπέηδες. Αυτοί ήταν για να κυβερνούν τους Αιγαιοπελαγίτες και τους Μικρασιάτες και να πολεμούν με Κολοκοτρωναίους και Κανάρηδες.

Αυτό το Αιγαίο βοά την Ειρηνική Συνύπαρξη των Λαών, παρά τις χιλιάδες των πνιγμένων στα νερά του, μέχρι ακόμα και τώρα και τα σαπισμένα σκαριά των καραβιών στα τρίσβαθά του, από χιλιάδες θανατηφόρες ναυμαχίες και κούρσα. Αυτό το Αιγαίο θα ’χει πάντα το όνομά του χαραγμένο στα βράχια του, θα τραγουδιέται από τους αγέρηδές του και θα ευλογείται σε χίλιες γλώσσες, ακόμα και από τους γλάρους του. Αυτό το Αιγαίο είναι ο τόπος που ζητά η Ελευθερία, ο σεβασμός του διαφορετικού άλλου, η ανάσα του νοήματος της ζωής. Δεν ταιριάζουν εδώ τα ματωμένα σπαθιά των Ατρειδών και του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα.

*Πολίτη του Αιγαίου