«Ούτε στον Θεό…»

Από πόσα δεινά θα είχε γλιτώσει ο πλανήτης, αν είχε εισακουστεί ο Πάπας Λέων ΙΔ’ για τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο… Αυτά που είπε βέβαια καθόλου δεν άρεσαν στον πλανητάρχη. Μα, τι γίνεται και δεν τα βρίσκουν πια Εκκλησία και Δεξιά; Για δεκαετίες ενωμένες απέναντι στον κοινό κίνδυνο (κομμουνισμό), τώρα μοιάζει να έχουν πολλές διαφορές.

Η συνειδητοποίηση ότι το σημερινό μοντέλο οδηγεί σε αδιέξοδο, με τελική κατάληξη το σχοινί που θα πουλήσει για να κρεμαστεί ο πλανήτης, ίσως να οδήγησε κάποιους φωτισμένους εκκλησιαστικούς ηγέτες σε δεύτερες σκέψεις. Ας μην υπάρχουν αμφιβολίες, μόνο στον θεό του χρήματος πιστεύουν το μεγάλο κεφάλαιο και οι κυρίαρχες πολιτικές ηγεσίες.

Το περιγράφουν ωραία, μιλώντας για τη Γαλλία, ο Μικαέλ Φεσέλ και ο Ετιέν Ολιόν στο εξαιρετικό βιβλίο τους «Η Ακρα Δεξιά ενάντια στην πολιτική» (εκδόσεις Πόλις): «Διόλου αδικαιολόγητα, ο ηγέτης της Action Française (σ.σ. πρόκειται για τον Σαρλ Μωρράς και το φιλομοναρχικό, αντικοινοβουλευτικό και αντισημιτικό κίνημα, του οποίου ηγείτο στις αρχές του 20ού αιώνα) δεν πίστευε ούτε στον Θεό ούτε στον διάβολο.

Οπως ο Ερίκ Ζεμούρ, που εμφανίζεται σήμερα ως ένας από τους ύστερους επιγόνους του, έτσι και ο Μωρράς θαύμαζε την πειθαναγκαστική ισχύ της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά μόνο περιφρόνηση ένιωθε για την οικουμενική αγάπη που κήρυσσε ο Χριστός της. Θα είχε καταδικάσει κι εκείνος τις επίμονες εκκλήσεις του Πάπα Φραγκίσκου υπέρ της υποδοχής των προσφύγων, ή τα καλέσματά του για περιβαλλοντική συνειδητοποίηση».