Ειρήνευση ή ανάπαυλα;

Οι αγορές δεν έκρυβαν χθες τον ενθουσιασμό τους για τη διαφαινόμενη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι αυτή η αισιοδοξία δεν διαψεύδεται από τις εξελίξεις και ας θέσουμε το ερώτημα: τι χαρακτηριστικά θα έχει και τι θα εξασφαλίσει μια τέτοια συμφωνία;

Οσα αφήνουν να διαρρεύσουν για το περιεχόμενό της δεν επιτρέπουν πολλή αισιοδοξία – θα πρόκειται μάλλον για «συμφωνημένη εκκρεμότητα». Οχι μόνο γιατί το Ισραήλ δεν θα σταματήσει τις επιθέσεις στον Λίβανο, το απαρτχάιντ στη Γάζα και τους εποικισμούς στη Δυτική Οχθη, όχι μόνο γιατί οι εκκρεμότητες που θα παραμείνουν είναι «βαριές» και πολύ δύσκολα θα διευθετηθούν, αλλά κυρίως γιατί δεν έχει λυθεί το ζήτημα του συσχετισμού δύναμης: η ειρήνη μετά από πόλεμο επιβάλλεται με τον νόμο του νικητή κι εδώ δεν υπάρχει νικητής. Για την ακρίβεια, οι ΗΠΑ δεν νίκησαν κι αυτό δεν θα αφήσουν να παγιωθεί σαν μεταπολεμικός συσχετισμός δύναμης.

Μία ανάπαυλα, λοιπόν, και τίποτε περισσότερο. Οι αγορές θα κάνουν αυτό που ξέρουν: θα κερδοσκοπήσουν πάνω στην ανακούφιση της άμεσης απεμπλοκής και του ανοίγματος των Στενών του Ορμούζ. Το πολιτικό ρίσκο όμως θα παραμείνει υψηλό και θα απαιτεί «ασφάλιστρο κινδύνου» με τη μορφή υπεραποθήκευσης καυσίμων, που θα συντηρήσει υψηλές τιμές κι αυτές με τη σειρά τους θα «πυροδοτούν» τον πληθωρισμό. Και κάθε «δυσαρμονία» στις διαπραγματεύσεις των επόμενων μηνών θα επαναφέρει το φάσμα του κινδύνου για νέο γύρο…