Σύγκρουση προ των πυλών

Οι 39 βουλευτές που αρνήθηκαν να ψηφίσουν το πρόγραμμα δεν είναι το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός. Ισως η σοβαρότερη πρόκληση προέρχεται από το κόμμα του.

Από τα 201 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, τα 109 με κείμενό τους ζητούν σύγκληση του οργάνου. Το πώς θα τοποθετηθούν γίνεται σαφές από τη φράση ότι «η συμφωνία δεν είναι συμβατή με τις ιδέες και τις αρχές της Αριστεράς».

Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκονται και οι περισσότερες νομαρχιακές οργανώσεις, ανάμεσά τους οι πολυπληθέστερες. Δεν είναι καθαρό αν αυτό το ρεύμα αντίδρασης στην επιλογή του πρωθυπουργού προέκυψε αυθόρμητα ή σχηματίστηκε βάσει σχεδίου, κατά το παράδειγμα της μαοϊκής τακτικής (περικυκλώνουμε το κέντρο καταλαμβάνοντας μεθοδικά τους περιφερειακούς κόμβους), ωστόσο το αποτέλεσμα είναι μπροστά μας: ο πρωθυπουργός και επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ δεν ελέγχει ένα κομμάτι της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και φαίνεται να έχει χάσει και το κόμμα.

Μπορεί αυτό να του δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα; Σίγουρα. Οποιος ισχυριστεί το αντίθετο, ας διαβάσει τη δήλωση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου και στελέχους της Αριστερής Πλατφόρμας Θανάση Πετράκου: «Η κυβέρνηση δεν μπορεί να λειτουργήσει ερήμην του κόμματος που τη στηρίζει».

Σε δίλημμα όμως βρίσκεται και η εσωκομματική αντιπολίτευση. Είναι σε θέση να κερδίσει το κόμμα προκαλώντας έκτακτο συνέδριο το οποίο, όπως ορίζει το καταστατικό, μπορεί να συγκληθεί αν το ζητήσουν είτε η Κεντρική Επιτροπή είτε οργανώσεις μελών που αντιπροσωπεύουν το 1/4 των μελών του ΣΥΡΙΖΑ είτε απευθείας το 15% των μελών του κόμματος.

Καταλαβαίνει όμως ότι αυτή θα είναι μια επιλογή ρήξης που θα οδηγήσει στη διάσπαση. Είναι προφανές ότι ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να λειτουργήσει κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, να είναι δηλαδή όμηρος μιας ομάδας βουλευτών και με το κόμμα απέναντί του.