Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Μια αλήθεια μπορείς να την ακυρώσεις εντελώς αν την τραβήξεις ώς τον παραλογισμό. Αν αυτό το λάμβαναν υπόψη τους τα κόμματα -και ιδίως το κυβερνητικό και η αξιωματική αντιπολίτευση- ίσως η υπόθεση με το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης να μην είχε καν αρχίσει και σίγουρα θα είχε τελειώσει. Μας ταλαιπωρεί, όμως, ακόμα.

Πριν από την απόφαση του ΣτΕ, η αντιπαράθεση για τον τρόπο διευθέτησης του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου είχε νόημα, καθώς συγκρούονταν δύο διαμετρικά αντίθετες απόψεις. Τώρα τι νόημα έχει; Η κυβέρνηση εκ των πραγμάτων υποχρεώθηκε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και να προτάξει τη συγκρότηση της ανεξάρτητης αρχής μέσα από την οποία θα περάσει το ζήτημα.

Αυτό δεν ζητούσε η αξιωματική αντιπολίτευση; Τώρα γιατί η Ν.Δ. κωλυσιεργεί ώστε να μην ολοκληρωθεί η διαδικασία συγκρότησης του ΕΣΡ; Ποιον λόγο έχει από τη στιγμή που υποστηρίζει ότι η απόφαση του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου συνιστά πολιτική νίκη της και επιβεβαίωση των θέσεων που είχε υποστηρίξει από την αρχή;

Γνωρίζουμε ότι οι συνετότεροι μέσα στη Ν.Δ. προτείνουν στην ηγετική ομάδα να κλείσει γρήγορα το θέμα και να αλλάξει την ατζέντα της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση, καθώς η υπόθεση του ΕΣΡ πολιτικά δεν έχει να της δώσει κάτι περισσότερο.

Η ηγετική ομάδα όμως, εγκλωβισμένη στη μονότονη και αδιέξοδη τακτική να ζητά από το πρωί ώς το βράδυ εκλογές, φαίνεται να πιστεύει πως όσο διατηρεί την εκκρεμότητα φθείρει τον αντίπαλό της. Μάλλον δεν εκτιμά την αξία του μέτρου, γιατί αλλιώς θα ήξερε ότι «το πολύ το Κύριε ελέησον…».

Σε κάθε περίπτωση, τη Δευτέρα, στη διάσκεψη των προέδρων όλα πρέπει να τελειώσουν. Χθες η Βουλή ψήφισε, με αυξημένη πλειοψηφία, τις τροπολογίες που, για την ώρα, κλείνουν νομοθετικά το ζήτημα.

Αρα τη Δευτέρα πρέπει να προκύψει το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο που θα αναλάβει να θέσει τέλος στην 27χρονη ανομία. Η λογική πρέπει να πρυτανεύσει και το δημόσιο συμφέρον πρέπει να επιβληθεί.

Αν αυτό δεν συμβεί, τότε ο πολίτης δικαιούται να πιστέψει ότι το εμπόδιο δεν ήταν το κοντόφθαλμο μικροκομματικό συμφέρον εκείνου που εμπόδισε τη λύση, αλλά το μακροπρόθεσμο συμφέρον της πολυπλόκαμης διαπλοκής.