Ως πολιτική επιλογή και μεθοδολογία η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ δεν συνιστά κάτι το πρωτοφανές. Για δεκαετίες τώρα αυτή είναι η συνταγή που προβάλλεται ως η πανάκεια της απαλλαγής των δημόσιων οικονομικών της χώρας από πρόσθετα βάρη.
«Το κράτος δεν μπορεί να είναι επιχειρηματίας. Λιγότερο κράτος-λιγότερα βάρη για τους πολίτες» φωνάζουν οι νεοφιλελεύθεροι.
Αυτή η θεωρία γινόταν πειστική εκεί που κρατικές εταιρείες είχαν οδηγηθεί στη χρεοκοπία και συντηρούνταν από τον κρατικό προϋπολογισμό λόγω του κοινωνικού και γενικότερα του στρατηγικού οικονομικού χαρακτήρα τους.
Τι συνέβαινε όμως στην περίπτωση που είχαμε να κάνουμε με κερδοφόρες κρατικές εταιρείες;
Και σε αυτό είχε απάντηση ο νεοφιλελευθερισμός, με όποια πολιτική απόχρωση κι αν εμφανιζόταν: «Τις χρεοκοπημένες εταιρείες -έλεγε- ποιος θα τις πάρει; Τις υγιείς θέλουν οι επιχειρηματίες γιατί στόχος τους δεν είναι να χάσουν, αλλά να κερδίσουν.
Από την ιδιωτικοποίηση αυτών των εταιρειών θα εισπράξει το κράτος τα πολλά λεφτά που χρειάζεται για να καλύψει τις ανάγκες του». Αυτό μας λένε και οι δανειστές.
Με αυτό το σκεπτικό έγιναν στο παρελθόν -και γίνονται και σήμερα με την πίεση των δανειστών, μέσω ΤΑΙΠΕΔ- ουκ ολίγες ιδιωτικοποιήσεις κρατικών εταιρειών και γενικότερα κρατικής περιουσίας. Και μάλιστα σε πολύ χαμηλές τιμές, καθώς το τίμημα, όπως λέει αυτή η σχολή, το κανονίζει η αγορά.
Ξεχνούν βέβαια ότι η αγορά δεν λειτουργεί με το Ευαγγέλιο, ότι οι μεγάλες δουλειές στήνονται και ότι σημαντικό ρόλο στο στήσιμο παίζουν και οι εκάστοτε κυβερνητικές παρεμβάσεις υπέρ των επιχειρηματικών συμφερόντων της αρεσκείας τους.
Η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ είναι μία από τις περιπτώσεις που αποδεικνύει περίτρανα τα προαναφερόμενα. Πόσο μάλλον που η κυβέρνηση, λόγω της σύμβασης πώλησης που υπέγραψαν οι προκάτοχοί της, δεν είναι σε θέση ούτε τον δικό της νόμο να εφαρμόσει αυξάνοντας τον φόρο στον τζόγο.
Πράγμα που σημαίνει πως -αν αυτό συμβεί- θα αναγκαστεί, κάτω από την πίεση των δανειστών, να προσθέσει νέα φορολογικά βάρη στους πολίτες. Αυτό είναι το μέγα σκάνδαλο. Το πρόσκαιρο χρηματικό κέρδος μιας ιδιωτικοποίησης -όποιο κι αν είναι- ουσιαστικά σημαίνει μακροχρόνιο κόστος για τους πολίτες.
