Να ξεκινήσει η συζήτηση για το χρέος

Οι συναντήσεις στο Βερολίνο, στο κέντρο λήψης αποφάσεων της ευρωζώνης, ήταν χθες αδιάκοπες. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δέχτηκε στο γραφείο του τον Ευκλείδη Τσακαλώτο για μια «επίσκεψη εργασίας», στην οποία ο Ελληνας αξιωματούχος μετέφερε τη συνολική εικόνα της πορείας υιοθέτησης του Μνημονίου και των προοπτικών της ελληνικής οικονομίας, σε άμεση συνάρτηση με την κοινωνική πραγματικότητα στη χώρα μας.

Δεν ήταν όμως ο μοναδικός επισκέπτης. Ο Πολ Τόμσεν, ο ισχυρός άνδρας του ΔΝΤ για την Ευρώπη, επισκέφθηκε τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, με την ατζέντα των συζητήσεών τους να αφορά, όπως είναι φυσικό, και την Ελλάδα.

Για την έναρξη της πρώτης αξιολόγησης απομένουν μόνο πολύ λίγες «δράσεις», με σημαντικότερη την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, ενώ μετά τη συγκεκριμένη διαδικασία προβλέπεται να ξεκινήσουν οι συζητήσεις για το ελληνικό χρέος.

Πρόκειται για το κορυφαίο θέμα, στο οποίο η ελληνική κυβέρνηση έχει δομήσει την τακτική και τη ρητορική της για να δικαιολογήσει ώς ένα βαθμό την εφαρμογή του προγράμματος, παράλληλα με τη διαπραγμάτευση των επαχθέστερων όρων του.

Το χρέος όμως είναι και ο βασικός πολιτικός μοχλός που χρησιμοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια για την επιβολή της πολιτικής ακραίας λιτότητας, της σχεδιασμένης τακτικής για την αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού στην Ελλάδα και στις υπόλοιπες «προβληματικές» οικονομίες της Ευρώπης.

Οπως αναδεικνύει σήμερα η «Εφ.Συν.», ο Πολ Τόμσεν βρέθηκε στο Βερολίνο στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών που προτίθεται να αναλάβει το ΔΝΤ, ώστε να επιτευχθεί πολιτική συμφωνία για το ελληνικό χρέος.

Μια πολιτική συμφωνία, η οποία όμως είναι εξαιρετικά δύσκολη, καθώς σ’ αυτήν εμπλέκονται εθνικά Κοινοβούλια, τοπικοί και ευρωπαϊκοί πολιτικοί συσχετισμοί, ευαίσθητες γεωπολιτικές ισορροπίες.

Θα καταφέρουν τα εμπλεκόμενα μέρη, οι ισχυροί κυρίαρχοι στην ευρωπαϊκή σκηνή να καταλήξουν σε μια πραγματική λύση; Ή θα συνεχίσουν να μεταθέτουν το πρόβλημα, πιέζοντας, όπως συνήθως, πάλι την Ελλάδα;

Σ’ αυτό το σημείο η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να παρουσιάσει όσο πιο γρήγορα γίνεται τη δική της πρόταση για την αναδιάρθρωση του χρέους, αναλαμβάνοντας την πολιτική πρωτοβουλία, προς όφελος των αδύναμων στρωμάτων σε όλη την Ευρώπη.