Πολλά «καυτά» μέτωπα ανοίγουν για την κυβέρνηση με την έναρξη του νέου έτους. Ασφαλιστικό, «κόκκινα» δάνεια και δημοσιονομικό είναι τα κυριότερα, πριν από την πρώτη αξιολόγηση από τους δανειστές, στο πλαίσιο του τρίτου Μνημονίου. Θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς πως τώρα αρχίζουν τα δύσκολα· ή αλλιώς να αναρωτηθεί: και τώρα τι;
Κατά κοινή ομολογία το βασικότερο πρόβλημα είναι το ασφαλιστικό, καθώς αφορά τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού όλων των γενεών, τη στιγμή, μάλιστα, που οι ενδεχόμενες λύσεις είναι από περιορισμένες έως ανύπαρκτες.
Σε συνθήκες κρίσης, με ενάμισι εκατομμύριο άνεργους -άρα χωρίς ισάριθμες ασφαλιστικές εισφορές- και με την εισφοροδιαφυγή να αποτελεί «παραδοσιακό άθλημα», εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι τα πράγματα είναι αν όχι μαύρα, τουλάχιστον πολύ δύσκολα.
Η λύση που προτάσσει η κυβέρνηση είναι να υπάρξει αύξηση εισφορών κατά 0,5% για εργοδότες και άλλο τόσο για τους εργαζόμενους. Ωστόσο, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα την αποδεχτούν οι εκπρόσωποι των δανειστών που θα βρίσκονται στην Αθήνα στις 8 Ιανουαρίου, καθώς με τη δική τους λογική αύξηση των εργοδοτικών εισφορών δεν υπάρχει.
Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο στα αρμόδια κυβερνητικά επιτελεία εξετάζονται διάφορα εναλλακτικά σενάρια. Ενα από αυτά προβλέπει επιβολή φόρου υπέρ του ασφαλιστικού συστήματος 1 τοις χιλίοις σε όλες τις τραπεζικές συναλλαγές πάνω από ένα συγκεκριμένο ποσό, π.χ. τα 1.000 ευρώ. Ο κ. Σταθάκης δεν απέκλεισε χθες ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Απλώς το παρέπεμψε στη μελέτη που πρέπει να γίνει πριν υιοθετηθεί. Συνεπώς, τουλάχιστον ως σενάριο, το επιβεβαίωσε.
Τελικά, στην κυβέρνηση δεν έχει απομείνει καμία πηγή άντλησης πόρων πέρα από τη φορολογία στις διάφορες μορφές της. Για την ακρίβεια, όμως, δεν πρόκειται απλώς για φορολογία, αλλά για υπερφορολόγηση.
Για παράδειγμα, τραπεζικές πηγές άφηναν να διαρρεύσει στον Τύπο ότι η επιβολή φόρου (ή τέλους, κατά την επίσημη ορολογία) στις τραπεζικές συναλλαγές σημαίνει φορολόγηση δύο, τρεις ή και περισσότερες φορές του ίδιου ποσού που διακινείται μέσω του τραπεζικού συστήματος.
Είναι κάτι περισσότερο από εμφανές ότι τέτοιες λύσεις δεν έχουν ορίζοντα. Διέξοδος υπάρχει μόνο στην εξομάλυνση της οικονομίας και στην ανάπτυξη. Πότε θα το καταλάβουν όλοι;
