Η ανάγκη και τα εγκώμια

Στην πολιτική τίποτε κατά κανόνα δεν είναι τυχαίο ή τουλάχιστον τίποτε δεν πρέπει να αφήνεται στην τύχη του. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τη διακυβέρνηση της χώρας. Η διαπίστωση αυτή αποκτά πολύ συγκεκριμένο και επιτακτικό χαρακτήρα για τη σημερινή κυβέρνηση, καθώς το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα καλείται να αντιμετωπίσει προκλήσεις που, κατά πάσα πιθανότητα -αν όχι βεβαιότητα-, θα δοκιμάσουν τη συνοχή της. Μπορεί ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του να μιλούν, με κάθε ευκαιρία, για αρραγή κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 153 βουλευτών, αλλά η ασφαλιστική μεταρρύθμιση στις σημερινές συνθήκες δεν θα είναι περίπατος.

Με δεδομένο ότι το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι διαφοροποιήσεις από το κόμμα των ΑΝ.ΕΛΛ. και με τη βεβαιότητα ότι η κοινωνική πίεση -ως αντίδραση σε επερχόμενα επώδυνα μέτρα- θα είναι ιδιαίτερα ισχυρή στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, κάθε άλλο παρά ανεξήγητες είναι οι κινήσεις που γίνονται ώστε να διευρυνθεί η κυβερνητική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ιδιαίτερα μάλιστα αν σε όλα αυτά προστεθεί και η αναβίωση σεναρίων, τα οποία απορρίπτει κατηγορηματικά το Μαξίμου, περί οικουμενικού κυβερνητικού σχήματος και ευρείας συναίνεσης ώστε να διασφαλιστούν η πολιτική σταθερότητα και η απρόσκοπτη εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου.

Χωρίς αμφιβολία ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του αντιλαμβάνονται τη δυσκολία των ημερών και δεν επιθυμούν να χάσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Γι’ αυτό και προλειαίνουν το έδαφος ώστε ο σημερινός κυβερνητικός συνασπισμός να διευρυνθεί με περισσότερες δυνάμεις που θα καταστήσουν ανώδυνες ενδεχόμενες μελλοντικές απώλειες. Ετσι ερμηνεύεται το «φλερτ» που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες μέρες προς το κόμμα του Βασίλη Λεβέντη.

Είναι πολύ αμφίβολο αν σε όλη την πολιτική διαδρομή του ο πρόεδρος της Ενωσης Κεντρώων έχει ακούσει τόσο καλά λόγια, όπως αυτά που ακούει αυτό το διάστημα. Ο ένας υπουργός τον χαρακτηρίζει «υπερασπιστή των αδυνάμων», ο άλλος βρίσκει τις προτάσεις του «ενδιαφέρουσες» και ο τρίτος τού προσδίδει «πολιτική ωριμότητα». Ποιος θα το φανταζόταν έναν χρόνο νωρίτερα; Κανείς και σίγουρα όχι ο ίδιος ο Βασίλης Λεβέντης. Πάντως, στην πολιτική αυτά γίνονται. Και συνήθως αιτία τους είναι η ανάγκη.