Χθες δημοσιεύτηκαν για άλλη μια φορά τα «πόθεν έσχες» των πολιτικών. Αυτή τη φορά ο λόγος για δηλώσεις του 2025 που αφορούν τη χρήση του 2024. Οι δημοσιογράφοι έκαναν τις συγκρίσεις τους με τις προηγούμενες χρονιές και εντόπισαν ορισμένες μεταβολές στην περιουσιακή κατάσταση των πολιτικών αρχηγών -αλλά και ορισμένων πολιτικών προσώπων- τις οποίες, ως όφειλαν, δημοσίευσαν.
Για τη μεγάλη πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας το θέμα είναι μάλλον αδιάφορο. Το μόνο που μαθαίνει είναι η οικονομική κατάσταση των πολιτικών. Ποιος δηλαδή είναι πλούσιος και ποιος είναι φτωχός. Αλλά κι αυτή η πληροφορία πολύ γρήγορα χάνει την αξία της καθώς οι πολιτικοί δεν ανανεώνονται κάθε χρόνο. Οπότε ό,τι μάθαμε πέρυσι, πάνω-κάτω ίδιο και απαράλλαχτο το ακούσαμε ή το διαβάσαμε και φέτος.
Από τα προαναφερόμενα, εκ των πραγμάτων, προκύπτουν ορισμένα ερωτήματα. Το πρώτο, «αν χρειάζεται η κατάθεση των “πόθεν έσχες”». Η απάντησή μας είναι καταφατική. O,τι μπορεί να ελεγχθεί πρέπει να ελέγχεται εξονυχιστικά και σε βάθος και να δημοσιοποιείται. Και φυσικά οι παρανομίες να αποκαλύπτονται σε πραγματικό χρόνο και όχι από τη στιγμή που θα ξεσπάσει κάποιο σκάνδαλο ή θα έρθουν στοιχεία από τη δημοσιογραφική έρευνα.
Το δεύτερο ερώτημα αφορά το «αν μπορούν να ελεγχθούν και να διακριβωθούν τα πάντα». Η απάντηση είναι οριζοντίως και καθέτως αρνητική. Αν αυτό μπορούσε να γίνει για τους πολιτικούς, θα μπορούσε να γίνει και για ολόκληρη την κοινωνία. Δεν θα είχαμε καθόλου φοροδιαφυγή και φυσικά καθόλου νομιμοποίηση παράνομων εσόδων.
Από τα δύο προαναφερόμενα ερωτήματα προκύπτει αβίαστα το τρίτο και σπουδαιότερο: «Μπορούν οι πολιτικοί να αποκτήσουν παράνομα έσοδα μέσω της πολιτικής και να πλουτίσουν;». Χωρίς στοιχεία δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν γι’ αυτό. Αλλά ναι, μπορούν. Ειδικά όταν έχουν καίρια πόστα στην εκτελεστική εξουσία.
Για να το πούμε πιο απλά, το πολύ χρήμα βρίσκεται στο κράτος. Ή, ακριβέστερα, το μοιράζει το κράτος. Οι μεγάλες δουλειές από το κράτος δίνονται στους ιδιώτες. Κατά συνέπεια όποιος κρατάει τα ηνία του κρατικού χρήματος και μπορεί να του δώσει προορισμό έχει στα χέρια του το βάζο με το μέλι. Μπορεί να μην το ακουμπήσει, μπορεί να βάλει μέσα ένα δαχτυλάκι, μπορεί και ολόκληρη τη χούφτα του. Το σπάνιο φαινόμενο είναι να μην το ακουμπήσει.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Oτι τα «πόθεν έσχες» βρίσκονται πολύ μακριά από τον ουσιαστικό έλεγχο των πολιτικών που έχουν την εξουσία και μοιράζουν χρήμα. Τόσο απλά.
