Το επίσημο «αφήγημα» είναι ότι τα μνημόνια ήταν μια παρένθεση που έκλεισε, με τη συμφωνία του 2018 για την «καθαρή έξοδο». Οτι έκτοτε, χορηγίαις της Ν.Δ. και των κυβερνήσεων του Κυριάκου Μητσοτάκη, η χώρα επανήλθε στην κανονικότητα και οι «ζημίες» που προκάλεσαν ο αντιμνημονιακός αγώνας του ελληνικού λαού και ο ΣΥΡΙΖΑ, αποκαταστάθηκαν.
Κι όμως, τα μνημόνια, οι πολιτικές που τα συνόδευσαν και οι συνέπειες αυτών των πολιτικών όχι μόνο δεν υπήρξαν παρένθεση, αλλά επιβιώνουν παντού όπου ζουν και αναπνέουν οι μισθωτοί εργαζόμενοι και τα λαϊκά νοικοκυριά.
Στο σημερινό μας πρώτο θέμα αναδεικνύουμε μια ξεχασμένη εκκρεμότητα που έλκει την καταγωγή της από την περίοδο των μνημονίων και συνεχίζεται μέχρι σήμερα: το «φέσι» προς τη ΔΥΠΑ του πρώην ΙΚΑ (νυν ΕΦΚΑ), ένα «φέσι» που ανέρχεται ούτε λίγο ούτε πολύ στο διόλου ευκαταφρόνητο ύψος των 10 δισ. ευρώ.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν επιβιώνει μόνο η αυθαιρεσία των πρακτικών, αλλά επίσης η κοινωνική αναλγησία που χαρακτήρισε τη μνημονιακή περίοδο. Τα χρήματα αυτά είναι κατά κύριο λόγο εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών που έπρεπε να αποδοθούν στη ΔΥΠΑ για να χρηματοδοτήσουν προγράμματα απασχόλησης, κατάρτισης και κοινωνικής κατοικίας.
Αν αυτό το τεράστιο ποσό αποδοθεί στη ΔΥΠΑ, όπως είναι και νόμιμο και δίκαιο, τι θα συμβεί με τον ισολογισμό του ΕΦΚΑ, που μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να συντάξει ισολογισμό –αν και ήταν υποχρεωμένος να το κάνει το αργότερο μέχρι το 2022– και το 2024 κατέγραψε πλεόνασμα πάνω από 1 δισ. ευρώ; Και τι θα συμβεί αναδρομικά με το κλείσιμο του κρατικού προϋπολογισμού του 2024, όπου καταγράφεται πλεόνασμα των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης;
Εάν επικρατήσουν το δίκιο και η νομιμότητα και ο ΕΦΚΑ αποδώσει αυτό τα ποσό στη ΔΥΠΑ, ο μεν ΕΦΚΑ θα καταγράψει ένα πολύ μεγάλο έλλειμμα, η δε ΔΥΠΑ ένα πολύ μεγάλο ξαφνικό πλεόνασμα, το οποίο όμως δεν θα μπορεί να «αγγίξει», για να μην προκύψει σοβαρό δημοσιονομικό πρόβλημα. Εάν όχι, ο ΕΦΚΑ θα παρακρατήσει για πάντα τα οφειλόμενα στη ΔΥΠΑ… Και στις δύο περιπτώσεις, αυτοί οι χρηματικοί πόροι θα μείνουν «ανενεργοί».
Αυτά συμβαίνουν όταν οι μνημονιακές αυθαιρεσίες επιβιώνουν στον χρόνο και όταν η κυβερνητική πολιτική κρύβει «σκελετούς» στην ντουλάπα. Το πιθανότερο; Το πρόβλημα θα σπρωχτεί κάτω από το «χαλί», για να το παραλάβει η επόμενη κυβέρνηση.
