«Η φλόγα του Νοέμβρη ακόμα καίει» ήταν ο τίτλος του πρώτου μας θέματος στο χθεσινό μας φύλλο, που περιλάμβανε μεγάλο αφιέρωμα στα 52 χρόνια από την εξέγερση του Νοέμβρη. Ο,τι συμβόλισε το «Πολυτεχνείο», ό,τι προκάλεσε το πολιτικό και κοινωνικό σεισμικό κύμα που το συνόδευσε, ό,τι μετουσιώθηκε σε κατακτήσεις για τις μεταπολιτευτικές γενιές στέκει ακόμη όρθιο.
Εκφράζοντας την απώθηση και τη διάψευση των λαϊκών προσδοκιών, από την Αντίσταση και μέχρι τη χούντα των συνταγματαρχών, έχοντας πιστωθεί ηρωισμούς και θυσίες ανείπωτες, όνειρα και προσδοκίες πολλών δεκαετιών, το Πολυτεχνείο πιστώθηκε ένα τεράστιο πολιτικό, κοινωνικό και ηθικό κεφάλαιο.
Πιστώθηκε και το μεγαλείο μιας εξέγερσης, ως πράξης ελευθερίας και άδολου-ανιδιοτελούς αγωνιστικού πνεύματος. Πιστώθηκε όμως και μια καθαρή νίκη «πολιτικής γραμμής»: έφραξε τον δρόμο στο σχέδιο φιλελευθεροποίησης της χούντας με τον Μαρκεζίνη και συντεταγμένης-αυταρχικής Μεταπολίτευσης και οδήγησε στη χρεοκοπία τη Δεξιά, που από κληρονόμος του μετεμφυλιακού κράτους και της ΕΡΕ αναγκάστηκε να «εξευρωπαϊστεί» και να υποκύψει στην ηγεμονία των ιδεών και αξιών της Αριστεράς και σε ιστορικά κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα της μετεμφυλιακής και προδικτατορικής περιόδου.
Το ιστορικό κεφάλαιο που η νίκη της εξέγερσης μετουσίωσε σε πολιτικές και κοινωνικές κατακτήσεις ήταν ο μεγάλος «βραχνάς» όχι μόνο της ανυπόληπτης μέχρι πρόσφατα Ακρας Δεξιάς, αλλά και της ίδιας της Δεξιάς, που αναβαπτισμένη στα νάματα του νεοφιλελευθερισμού εμπνεύστηκε το «τέλος της Μεταπολίτευσης» ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, στο κλίμα που δημιούργησε η ήττα του αντιμνημονιακού κινήματος της περιόδου 2010-2015, θεώρησε και θεωρεί ότι η συγκυρία είναι ευνοϊκή για να πετύχει τον στόχο «τέλος της Μεταπολίτευσης». Και η αλήθεια είναι ότι έχει κάνει πολλά βήματα στην κατεύθυνση υλοποίησης αυτού του στόχου. Ωστόσο, όσο τον πλησιάζει, τόσο αυτός φαίνεται πιο μακρινός.
Ναι, τα ΜΑΤ μπαίνουν στα πανεπιστήμια. Ναι, φοιτητές/τριες συλλαμβάνονται και παραπέμπονται σε πειθαρχικά γιατί πραγματοποίησαν κατάληψη με απόφαση του φοιτητικού τους συλλόγου. Ομως, το «Πολυτεχνείο» παραμένει ορθό και η Ιστορία δεν έχει ακόμη αποφανθεί: είναι άραγε πιο κοντά η αναθεωρητική Δεξιά στο να πετύχει τον στόχο της ή αντίθετα θα αποδειχθεί πολύ «λίγη» για έναν τέτοιο στόχο; Κάθε εορτασμός και κάθε πορεία στην επέτειο του Πολυτεχνείου «μετράνε» υπέρ του δεύτερου ενδεχομένου…
