Τι θέλουν από εμάς;

Ασφυκτικές πιέσεις σε όλα τα μέτωπα δέχεται αυτό το διάστημα η κυβέρνηση από τους δανειστές και εταίρους στην ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Οι διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς βρίσκονται σε αδιέξοδο, με τη σοβαρότερη διαφωνία -κατά τα φαινόμενα- να εστιάζεται στα «κόκκινα» δάνεια και τους ενδεχόμενους πλειστηριασμούς. Την ίδια ώρα, ανοιχτά παραμένουν κορυφαία ζητήματα, όπως η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, το δεύτερο πακέτο των προαπαιτούμενων και το ασφαλιστικό. Το τελευταίο διάστημα πρόσθεσαν εμπόδια και στο ζήτημα του ΦΠΑ στην εκπαίδευση. ΦΠΑ 23% παντού ή πουθενά είναι η νέα απαίτησή τους.

Οι δανειστές δείχνουν τα δόντια τους. Στην πραγματικότητα, αξιοποιώντας την εξάρτηση της χώρας από τα δάνεια που της παρέχουν, αυξάνουν συνεχώς τις απαιτήσεις τους, ακόμη και εκτός του πλαισίου της συμφωνίας της 13ης Ιουλίου και του τρίτου μνημονίου. Στα προαναφερόμενα, χθες, προστέθηκε και το προσφυγικό.

Η απαίτηση δηλαδή των Ευρωπαίων εταίρων να δημιουργηθεί στην Αθήνα ένα κέντρο καταγραφής προσφύγων, δυναμικότητας 50.000 ατόμων. Για να απαλλαγούν οι ίδιοι από το προσφυγικό ζήτημα, το φορτώνουν όπου μπορούν, και κυρίως στη χώρα μας, κάνοντας κόλαση τη ζωή προσφύγων και Ελλήνων, καθώς η κρίση και η πολιτική των μνημονίων έχει μετατρέψει και τους Ελληνες σε πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο.

Με την ανεργία και τη φτώχεια στα ύψη, με την καταστροφή των μεσαίων στρωμάτων, με την πιθανότητα της ανάπτυξης να μοιάζει άπιαστο όνειρο, με τους νέους να ξενιτεύονται όπου βρουν μια ευκαιρία να ζήσουν και με τη συσσώρευση δυστυχισμένων προσφυγικών πληθυσμών σε ελληνικό έδαφος, είναι να απορεί κανείς τι πραγματικά επιδιώκουν οι δανειστές και οι εταίροι όταν σφίγγουν όλο και περισσότερο τη θηλιά γύρω από τον λαιμό της χώρας.

Τι θέλουν από εμάς; Και τι νόημα έχουν οι θυσίες του ελληνικού λαού όταν είναι χωρίς ελπίδα; Αν δεν μπει τέρμα σε αυτή την κατάσταση, τα χειρότερα έρχονται με μαθηματική ακρίβεια. Αυτή τη φορά, όμως, τα χειρότερα ίσως να σημαίνουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις.