Ηγεσίες πίσω από τις ανάγκες

Παρ’ όλο που άργησε χαρακτηριστικά, παρ’ όλο που έχασε το momentum να συνδεθεί με τους μεγάλους αγώνες των αγροτών και των φοιτητών, παρ’ όλο που χρόνια τώρα μοιάζει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την καθημερινή πάλη στους χώρους δουλειάς, η ΓΣΕΕ είδε και πάλι χιλιάδες εργαζομένους να βγαίνουν στον δρόμο στην απεργία που προκήρυξε – και ίσως να ήταν ακόμα περισσότεροι αν είχαν τη δυνατότητα να φτάσουν στο κέντρο της Αθήνας, αφού χτες δεν κινούνταν κανένα μέσο μαζικής μεταφοράς.

Η όποια επιτυχία της χτεσινής κινητοποίησης ωστόσο δεν πιστώνεται στη ΓΣΕΕ -άλλωστε στη χτεσινή κινητοποίηση καλούσαν και το ΠΑΜΕ και συνδικαλιστικές συλλογικότητες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και πρωτοβάθμια σωματεία και η αριστερή αντιπολίτευση- αλλά στην ίδια την ανάγκη των εργαζομένων να βάλουν ανάχωμα στην ολομέτωπη επίθεση που δέχονται οι ζωές τους.

Το βασικό κάλεσμα ωστόσο το έκανε η ζωή η ίδια: στο τελευταίο Ευρωβαρόμετρο πριν από τις ευρωεκλογές, που βγήκε χτες, τρεις στους τέσσερις Ελληνες πολίτες εκτιμούν ότι το βιοτικό επίπεδο στη χώρα έχει πέσει, ένας στους δύο προβλέπει επιδείνωση στην πορεία της οικονομίας, έξι στους δέκα δεν είναι ικανοποιημένοι από την ποιότητα της δημοκρατίας – κι ένας στους τρεις δυσκολεύεται να πληρώσει τους λογαριασμούς του στο τέλος του μήνα.

Οι εργαζόμενοι ανταποκρίθηκαν όσο και όπως μπορούσαν στο κάλεσμα για κινητοποίηση – και η απάντηση θα ήταν ακόμα πιο ηχηρή και μαζική αν δεν ένιωθαν πως η απεργία αυτή είναι ακόμα μία ντουφεκιά στον αέρα από έναν ενσωματωμένο συνδικαλισμό -σαν κι αυτόν που εκπροσωπεί η ΓΣΕΕ- κι αν έβλεπαν πως οι κινητοποιήσεις έχουν προοπτική κλιμάκωσης και άσκησης πραγματικής πίεσης στην κυβέρνηση και στους εργοδότες.

Παρ’ όλα αυτά, τα απεργιακά ποσοστά ήταν σε κάποιες περιπτώσεις θεαματικά (100% συμμετοχή στα ΜΜΜ, 95% στα καταστήματα αφορολόγητων ειδών, 70% στον κατασκευαστικό κλάδο), ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά καταγράφηκαν για πρώτη φορά στον κλάδο των καλλυντικών και στη βιομηχανία, ενώ αξιοσημείωτη ήταν και η συμμετοχή εργαζομένων στο Δημόσιο, παρά τη μη συμμετοχή της ΑΔΕΔΥ στην απεργία (η οποία θα… απεργήσει κατά μόνας στις 21 Μαΐου).

Τα στοιχεία αυτά δείχνουν έναν δρόμο κι έναν τρόπο στο συνδικαλιστικό κίνημα για το πώς να προχωρήσει. Και οφείλει να προχωρήσει προσπερνώντας εμπόδια, αγκυλωμένες ηγεσίες και βραχυκυκλωμένες δομές.