Η ρήξη με την Ευρώπη την οποία απέτρεψε ο Αλέξης Τσίπρας στις… καθυστερήσεις είναι πλέον πολύ πιθανό να καταστεί αναπόφευκτη με το ίδιο του το κόμμα. Ο πρωθυπουργός δεν βιάζεται να αποφασίσει, φαίνεται ωστόσο να κλίνει προς την επιλογή της σύγκρουσης με την πτέρυγα του κόμματός του που δηλώνει ότι δεν πείστηκε από το επιχείρημά του σχετικά με το εκβιαστικό δίλημμα που του τέθηκε στη σύνοδο κορυφής.
Ετσι, χθες, πέταξε το γάντι στους 39 διαφωνούντες βουλευτές που επέλεξαν να μη μοιραστούν μαζί του και μαζί με τους υπόλοιπους 110 συναδέλφους τους την ευθύνη της αποδοχής μιας εξαιρετικά δύσκολης απόφασης και, δείχνοντάς τους τον δρόμο της εξόδου, τους διαμήνυσε με έντονο τρόπο μερικά βασικά πράγματα.
Πρώτον, ότι η στάση τους συνιστά παραβίαση των αρχών της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης και ως εκ τούτου δημιουργεί ένα ανοιχτό τραύμα. Δεύτερον, ότι μετά την άρνησή τους, η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς μετατρέπεται σε μειοψηφική και στο εξής η στήριξή της καθίσταται έωλη. Και, τρίτον, ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει σε κανέναν να θεωρεί ότι έχει ισχυρότερα συνειδησιακά διλήμματα απέναντι σε κοινές αρχές και αξίες.
Από την άλλη πλευρά, η Αριστερή Πλατφόρμα και όσοι αμφισβήτησαν το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης ομνύουν υπέρ της ενότητας, αλλά επί της ουσίας προτείνουν στον Αλέξη Τσίπρα να αυτοακυρωθεί και να αναθεωρήσει όσα συμφώνησε, στη βάση του επιχειρήματος ότι η συμφωνία δεν συμβαδίζει με τις ιδέες της Αριστεράς.
Η κρίση που διέρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να είναι βαθιά και δεν αποκλείεται η διάσπαση να βρίσκεται προ των πυλών. Αν, μάλιστα, επιβεβαιωθούν οι ενδείξεις για εκλογές το φθινόπωρο, τότε ενδεχομένως την ψήφο των πολιτών να διεκδικήσουν δύο διαφορετικά κόμματα. Γυαλί που ραγίζει ξανακολλά; Αργά ή γρήγορα θα φανεί.
Να μην ξεχνάμε όμως σε ποιο σημείο βρίσκεται η χώρα, ποιες οφείλουν να είναι οι προτεραιότητες και ποιο το όραμα, με μια κοινωνία όχι μόνο εξαντλημένη, αλλά και έκπληκτη με όσα απίστευτα εκτυλίσσονται μπροστά της. Καιρός να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους.
