Το υπονόησε η Ανγκελα Μέρκελ την Τετάρτη, συνηγόρησε σε αυτό ο Μαριάνο Ραχόι την ίδια ημέρα και το ξεκαθάρισε ο Μάρτιν Σουλτς χθες. Ολοι τους συντάσσονται αναφανδόν υπέρ της άμεσης πτώσης της κυβέρνησης Τσίπρα.
Αν και διαμηνύουν ότι τη Δευτέρα θα συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις για το επόμενο πρόγραμμα «διάσωσης» της Ελλάδας, αποκαλύπτουν ότι επιθυμούν να μην έχουν απέναντί τους τον σημερινό Ελληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.
Η Γερμανίδα καγκελάριος και ο Ισπανός πρωθυπουργός στην περίπτωση της Ελλάδας διακυβεύουν το πολιτικό τους μέλλον. Κατανοητό, αφού μια «νίκη» της ελληνικής κυβέρνησης θα αποσταθεροποιήσει το δόγμα της λιτότητας.
Ωστόσο, η ωμή παρέμβαση του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου αποτελεί επιπρόσθετα ένα βαρύτατο θεσμικό ατόπημα. Οι δημοκρατικά εκλεγμένοι αξιωματούχοι οφείλουν πρώτα από όλα να διαφυλάττουν τις θεσμοθετημένες διαδικασίες, με τις οποίες αναδείχθηκαν στις θέσεις τους.
Ομως, με τέτοιες παρεμβάσεις, όπως η χθεσινή του Μάρτιν Σουλτς, ενισχύεται διαρκώς η εντύπωση ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση βρίσκεται κάτω από την ασφυκτική κυριαρχία ενός συνασπισμού δυνάμεων που εφαρμόζει καταναγκαστικά την πολιτική της λιτότητας, με ελάχιστη ανοχή στη δημοκρατία.
Οι μάσκες, όμως, δεν έπεσαν μόνο στις Βρυξέλλες. Στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προχώρησε σε μια κυνική ομολογία. Στην καθιερωμένη έκθεσή του επανέλαβε ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι μη βιώσιμο.
Υστερα από πέντε χρόνια εφαρμογής ενός βάναυσου προγράμματος στην Ελλάδα, με περικοπές που έπληξαν τους μόνιμα πληττόμενους, το ΔΝΤ είπε απλά ότι το πρόγραμμα που εφαρμόζει «δεν βγαίνει».
Και δύο ημέρες μετά την άρνησή του, από κοινού με τους υπόλοιπους θεσμούς, να συναινέσει στο ελληνικό αίτημα για ελάφρυνση του χρέους, παραδέχτηκε ότι το ίδιο χρέος πρέπει να μειωθεί. Θεσμοί, εταίροι και Ευρωπαίοι ηγέτες βρίσκουν τις μεταξύ τους ισορροπίες, συμφωνώντας ότι στην Ελλάδα πρέπει να τσακίσουν την απόπειρα να ορθωθεί μια διαφορετική φωνή.
Στο έδαφος, όμως, στο οποίο πατούν βρίσκεται ένας λαός που έχει πληρώσει την πολιτική τους πέντε χρόνια με το παραπάνω.
