Η ευρωπαϊκή Αριστερά χρειάστηκε καιρό για να απαλλαγεί από τη δογματική παράδοση των κομμάτων που κυβερνούσαν στις χώρες του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Το βαρύ και σχεδόν πάντα αρτηριοσκληρωτικό ιδεολογικά οπλοστάσιο έπαψε να είναι η ραχοκοκαλιά των σύγχρονων κομμουνιστικών και αριστερών κομμάτων, τα περισσότερα από τα οποία ανανεώθηκαν ριζικά, εμπλουτίστηκαν με τον προβληματισμό σύγχρονων ρευμάτων και κινημάτων -οικολογικό, αντιρατσιστικό, φεμινιστικό, ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.ά.- και έγιναν κόμματα πολιτικής ενότητας.
Αποτέλεσαν, δηλαδή, μάχιμους οργανισμούς, συγκροτημένους γύρω από ένα πολιτικό πρόγραμμα με σαφή προσανατολισμό, το οποίο δεν απαιτεί τη μονολιθική ιδεολογική προσήλωση σε επιμέρους ζητήματα, αλλά την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση συνειδητοποιημένων πολιτών στα επιμέρους σημεία του προγράμματος. Αυτά καθορίζουν και την πολιτική που θα κληθούν να εφαρμόσουν αυτά τα κόμματα αν γίνουν κυβέρνηση ή να συμμετάσχουν σε κυβέρνηση με άλλες δυνάμεις.
Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ πρόκειται για ένα κόμμα με πλούσια προϊστορία -αφού προήλθε από τη σύγκλιση και τη σύνθεση (;) πολλών ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων-, που κατάφερε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να διανύσει την απόσταση από ένα μικρό σχετικά κόμμα αρχών-διαμαρτυρίας σε ένα κόμμα με ευρύτερη απήχηση, το οποίο κέρδισε τις εκλογές και σχημάτισε -έστω και με έναν παράταιρο εταίρο- κυβέρνηση.
Ομως εκείνο που διαπιστώνει ο ψύχραιμος παρατηρητής μετά τις πρώτες 100 ημέρες στη διακυβέρνηση είναι ότι το κόμμα αυτό -και τα κορυφαία στελέχη του στην κυβέρνηση- δεν λειτουργεί ως κόμμα πολιτικής ενότητας, αλλά ως άθροισμα διαφόρων ιδεολογικο-πολιτικών ρευμάτων ή τάσεων που εξακολουθούν να υπάρχουν στο εσωτερικό του και να εκφράζουν σχεδόν καθημερινά και δημοσίως τις επιμέρους θέσεις των δικών τους τάσεων. Είναι σαφές ότι οι Ελληνες πολίτες που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ και οι οποίοι είναι πολλαπλώς πολλαπλάσιοι, των μελών του, δεν έστειλαν στην εξουσία εκπροσώπους τάσεων -που ορισμένες ίσως είναι αόρατες στην κοινωνία- για να εκφράζουν τις απόψεις τους, οι οποίες ενδεχομένως να είναι ενδιαφέρουσες μόνο για την εσωκομματική ζύμωση.
Αναμένουν, λοιπόν, να δουν έμπρακτα να λειτουργεί η κυβέρνηση και το κόμμα που τη στηρίζει ως ένα ενιαίο και αρραγές σύνολο με βάση την πολιτική ενότητα με την οποία και κέρδισε τις εκλογές.
