Για άλλη μια φορά σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα η κυβέρνηση του Κυρ. Μητσοτάκη υποδύεται τον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου. Η εξαίρεση των εκκλησιών από τα νέα μέτρα που αφορούν την υποχρεωτική χρήση μάσκας σε κλειστούς χώρους αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση θυσιάζει ξανά τη δημόσια υγεία στον βωμό του πολιτικού κόστους.
Πριν από λίγους μήνες, όταν ήρθε η πανδημία του κορονοϊού, η κυβέρνηση άφησε πάλι τελευταία την Εκκλησία από την εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων. Χρειάστηκε να συνεδριάσει ξανά και ξανά η Ιερά Σύνοδος, να ασχολείται η χώρα για μέρες με το αν είναι μεταδοτική ή όχι η κοινή χρήση του κουταλιού της Θείας Κοινωνίας, μέχρι να αντιδράσει στο τέλος η κυβέρνηση απέναντι στην αναβλητικότητα των ιεραρχών και να κλείσει τους ναούς.
Μια παρόμοια κατάσταση φαίνεται ότι ζούμε και τώρα. Με το άνοιγμα των συνόρων, την έλλειψη μαζικών τεστ και την «αναζωπύρωση» του ιού, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η χώρα οδηγείται στη λογική της ανοσίας της αγέλης. Κατά συνέπεια δεν αποτελούν μεγάλη έκπληξη τα ολοένα και περισσότερα κρούσματα.
Η ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών έχει οδηγήσει σε διασπορά των κρουσμάτων ανά την επικράτεια. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα οι επιστήμονες συνέστησαν κάποια ουσιαστικά μέτρα αναχαίτισης της διασποράς. Ένα από αυτά ήταν η υποχρεωτική χρήση μάσκας σε όλους τους κλειστούς χώρους, χωρίς καμία εξαίρεση.
Η κυβέρνηση, ωστόσο, αποφάσισε να αγνοήσει το ανεξαιρέτως και να εξαιρέσει τους χώρους λατρείας, λησμονώντας ίσως ότι το εκκλησίασμα στην πλειονότητά του είναι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας, κατά συνέπεια ανήκουν στον ευπαθή πληθυσμό.
Μπορεί κάποιοι από αυτούς να έχουν συνείδηση της κατάστασης και να φροντίζουν να φορούν μάσκες για να προστατεύονται, υπάρχουν όμως και εκείνοι -και δεν είναι λίγοι- που δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο, θέτοντας τους εαυτούς τους, αλλά και συνανθρώπους τους σε κίνδυνο.
Η κοινωνία έδωσε μια μεγάλη μάχη την περίοδο των περιορισμών. Είναι κρίμα κι άδικο όλος αυτός ο κόπος να πάει χαμένος την ώρα που φαίνεται ότι το δεύτερο κύμα του ιού είναι προ των πυλών. Η κυβέρνηση οφείλει να μην κάνει καμία εξαίρεση. Τώρα, πριν να είναι αργά…
