Δεν τα πάει και τόσο καλά με τα… vouchers αυτή η κυβέρνηση και κανονικά θα έπρεπε να τα αποφεύγει. Οι «επιταγές» της τηλεκατάρτισης των επιστημόνων είχαν τη γνωστή κατάληξη, το φιάσκο, μετά την ηχηρή αντίδραση των επαγγελματικών φορέων, που υποβάλλονταν σε μια τουλάχιστον προσβλητική διαδικασία μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθούν μερικά «γαλάζια μαγαζιά» της κατάρτισης.
Μια πολύ πιο αθόρυβη αντίδραση βρίσκεται σε εξέλιξη από τον Απρίλιο, όταν η έξαρση της πανδημίας και η καραντίνα επέβαλαν τη σχεδόν καθολική απαγόρευση πτήσεων και την ακύρωση μικρών ή μεγάλων ταξιδιών εκατομμυρίων Ευρωπαίων, ανάμεσά τους και δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων. Χιλιάδες πτήσεις ακυρώθηκαν, εκατομμύρια επιβάτες έμειναν με τα εισιτήρια στο χέρι, αλλά με την αυταπάτη ότι θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω, όπως ορίζουν οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί.
Η ελληνική κυβέρνηση ήταν από τις πρώτες που έσπευσαν να νομοθετήσουν την καταστρατήγηση των ελάχιστων δικαιωμάτων των επιβατών. Εκχώρησε κυρίως στις αεροπορικές αλλά και σε ακτοπλοϊκές και ταξιδιωτικές εταιρείες ένα ιδιότυπο δικαίωμα «δήμευσης» των χρημάτων των επιβατών για 18 μήνες. Και απέκλεισε τους ταξιδιώτες από την ευχέρεια να επιλέξουν επιστροφή του αντίτιμου, αντί του voucher.
Αντίστοιχες πρωτοβουλίες «προστασίας» των εταιρειών από χρηματικές διεκδικήσεις πήραν και άλλες χώρες. Ενδεχομένως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ήταν διατεθειμένη να κάνει τα στραβά μάτια, στο όνομα των πραγματικά τεράστιων ζημιών που αντιμετωπίζει ο κλάδος των αερομεταφορών και ευρύτερα του τουρισμού, αν δεν κατακλυζόταν από τσουνάμι καταγγελιών από διαμαρτυρόμενους επιβάτες.
Ετσι, η προδικαστική διαδικασία που ξεκίνησε χθες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε βάρος της Ελλάδας και ακόμη 9 κρατών ήταν μονόδρομος. Εστω και για να σωθούν τα προσχήματα, μια και τα ενιαία δικαιώματα των επιβατών είναι από τα λίγα χειροπιαστά επιχειρήματα για το τι σημαίνει η ενωμένη Ευρώπη για τους ελεύθερα μετακινούμενους από χώρα σε χώρα πολίτες.
Πολύ περισσότερο τώρα, που το άνοιγμα των συνόρων, η απελευθέρωση των πτήσεων και η αγωνιώδης προσπάθεια προσέλκυσης τουριστών προϋποθέτουν αξιοπιστία. Τι λόγους θα είχε, άλλωστε, ένας ταξιδιώτης από τον ευρωπαϊκό Βορρά να πληρώσει αεροπορικό εισιτήριο για τον ζεστό Νότο αν ήξερε ότι σε περίπτωση ακύρωσης της πτήσης του θα χάσει τα λεφτά του;
