Όλες αυτές τις ημέρες που η χώρα ζει στον ρυθμό του κορονοϊού, επισημαίνεται σε όλους τους τόνους η ατομική ευθύνη του καθενός μας να προστατεύσει, με τη συμπεριφορά του, την υγεία των συνανθρώπων του, συγγενών και άλλων.
Ορθώς τονίζεται και υπογραμμίζεται. Ο άνθρωπος είναι συλλογικό, κοινωνικό ον και πρέπει να έχει όρια σε ό,τι κάνει. Ιδιαίτερα όταν αυτό αφορά τα -ίσα με τα δικά του- δικαιώματα των άλλων στη ζωή, την υγεία, την παιδεία, τον πολιτισμό, σε όλα.
Δυστυχώς, ζούμε σε μια κοινωνία που έχει καταστήσει κυρίαρχο τον ατομισμό. Και κυβερνιόμαστε από μια κυβέρνηση που έχει ως κορωνίδα της ιδεολογίας και της πολιτικής της αντίληψης το ιδιωτικό και το ατομικό συμφέρον.
Αλλά, αν απέδειξε κάτι η πανδημία του κορονοϊού, είναι ότι αυτού του είδους οι αντιλήψεις είναι εχθρικές προς το κοινωνικό, συλλογικό συμφέρον, εντελώς ανίσχυρες να προστατεύσουν το κοινωνικό σύνολο, όταν αυτό βρίσκεται σε κίνδυνο. Ο κορονοϊός έκανε συντρίμμια και θρύψαλα την κορωνίδα του νεοφιλελευθερισμού.
Μπροστά στον κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε ως χώρα, η παρούσα κυβέρνηση στράφηκε στις δημόσιες δομές και υποδομές υγείας για να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της. Δεν μπορούσε να πράξει αλλιώς. Και είναι ευτύχημα που ο ιός δεν ήρθε λίγο αργότερα, πριν δηλαδή καταφέρει να εφαρμόσει όσα επιδίωκε με τις ιδιωτικοποιήσεις στον χώρο της Υγείας.
Τώρα, τρέχει να θωρακίσει το σύστημα υγείας με δραματικές εκκλήσεις του υπουργού Υγείας προς το νοσηλευτικό προσωπικό όλων των κατηγοριών και βαθμίδων να ενταχθούν στο ΕΣΥ, υποσχόμενος πως θα παραμείνουν σε αυτό.
Πράττει προς τη σωστή κατεύθυνση και έπρεπε να το είχε κάνει εδώ και καιρό. Αλλά αυτά που μέχρι τώρα έχουν εξαγγελθεί δεν επαρκούν. Για παράδειγμα, οι 2.000 προσλήψεις με διετείς συμβάσεις είναι σταγόνα στον ωκεανό, σύμφωνα με τους γνωρίζοντες την κατάσταση.
Επιπλέον, η πολιτεία χρωστάει στους νοσοκομειακούς γιατρούς του ΕΣΥ, σε αυτούς δηλαδή στους οποίους στηρίζεται η μάχη κατά του κορονοϊού, δεδουλευμένα, τακτικές και πρόσθετες εφημερίες. Και ο κατάλογος των προβλημάτων έχει μεγάλη συνέχεια. Η πολιτεία επομένως δεν έχει κάνει το χρέος της. Και οφείλει να το κάνει. Δεν υπάρχει χρόνος για την παραμικρή καθυστέρηση. Ήδη έχει καθυστερήσει.
