Ο Σαμαράς και ο… Θεός

Τις ελπίδες του στον Θεό έχει πλέον εναποθέσει ο Ελληνας πρωθυπουργός για να έχει τύχη στις εκλογές, επισφραγίζοντας έτσι το ιδεολογικό του υπόβαθρο που παραπέμπει ευθέως στη μετεμφυλιακή Δεξιά. Προηγήθηκαν οι δηλώσεις του στον φράχτη στον Εβρο, με τις οποίες προσπάθησε να συνδέσει την τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι με τους μετανάστες στο σύνολό τους και τη μεταναστευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλώσεις που προκάλεσαν αντιδράσεις στην Ευρώπη. Ακόμη και το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας δεν τόλμησε να κάνει τέτοια σύνδεση μεταξύ τρομοκρατών και μεταναστών.

Χθες ήρθε η ώρα της θρησκείας. Ο κ. Σαμαράς διαβεβαίωσε τον ελληνικό λαό ότι οι εικόνες θρησκευτικού περιεχομένου δεν θα κατεβούν ποτέ από τους τοίχους της Βουλής, των υπουργείων, των δημαρχείων, των δημόσιων κτιρίων και των σχολείων.

Οι δηλώσεις αυτές αποδεικνύουν πόσο υποκριτική ήταν η επίσκεψή του στο Παρίσι, όπου οι λαοί της Ευρώπης διαδήλωσαν υπέρ της ελευθερίας, της ανεξιθρησκίας και της δημοκρατίας. Οι προθέσεις του και η πραγματική ιδεολογία του δεν κρύβονται πια. Βασίζονται σε παρωχημένες ιδέες που δεν απέχουν πολύ από τον σκοταδισμό όταν επιβάλλονται με αυταρχικό τρόπο, διότι η πίστη είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη και είναι σεβαστή από το Σύνταγμα. Ο πρωθυπουργός δεν έχει κανένα δικαίωμα να αντιστρατεύεται το Σύνταγμα και να μιλά εκ μέρους όλων των Ελλήνων για το θρησκευτικό συναίσθημα του καθενός.

Αλλά αυτή είναι η τακτική του ανθρώπου που με τις αποφάσεις του, οι οποίες είχαν την έγκριση του συγκυβερνώντος κόμματος, οδήγησε τη χώρα σε οικονομική ασφυξία. Βλέποντας την άνοδο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιδίδεται σ’ έναν αγώνα συκοφαντιών, προσπαθώντας να σκορπίσει τον φόβο και τον πανικό σε μικροκαταθέτες και κατηγορώντας ανεύθυνα το κόμμα αυτό ως συνιστώσα της τρομοκρατίας. Η πτώση του δεν είναι μόνο πολιτική, αλλά και ηθική πλέον.

Γι’ αυτό και έχει πλήρως απομονωθεί και από τους Ευρωπαίους εταίρους και από τους Ελληνες ψηφοφόρους, που βλέπουν καθαρά τον κατήφορό του. Θα μπορούσε να τον λυπηθεί κανείς, εάν οι δηλώσεις του δεν συνεπάγονταν κινδύνους για την ίδια τη δημοκρατία.