Για τη δημόσια Παιδεία

«Πιστεύουμε στο δικαίωμα πρόσβασης όλων των Ελλήνων, ανεξαιρέτως οικονομικής κατάστασης, σε μια σύγχρονη και ποιοτική δημόσια Παιδεία», δήλωσε χθες ο Αλέξης Τσίπρας, δίπλα στον υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου, για να εξηγήσει στη συνέχεια πόσο σημαντική προτεραιότητα πρέπει να είναι η παιδεία για την κυβέρνηση και τον τόπο.

Δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει με την πρωθυπουργική δήλωση και με κάθε σχετική αναφορά γι’ αυτό το μείζον δημόσιο αγαθό-πυλώνα μιας κοινωνίας και του μέλλοντός της.

Δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει με σχέδια και εξαγγελίες για την αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και την ενίσχυση, παντοιοτρόπως, του δημόσιου σχολείου.

Αρκεί οι δηλώσεις να μην είναι ευχές και τα σχέδια να μη μένουν στα χαρτιά ή, ακόμα χειρότερα, να μην οδηγούν στον ακριβώς αντίθετο του επιθυμητού στόχο.

«Μια επένδυση στη μόρφωση αποδίδει τον καλύτερο τόκο» είχε πει ο πολυπράγμων Βενιαμίν Φραγκλίνος.

Πώς ηχεί σήμερα η ρήση αυτή, σε μια εποχή που η λέξη «επένδυση» έχει συνδεθεί με την ιδιωτικοποίηση δημόσιας περιουσίας και ο «τόκος» παραπέμπει συνειρμικά σε «κόκκινα» δάνεια και υπερχρεωμένα νοικοκυριά, για να μη μιλήσουμε για χρεοκοπημένες χώρες;

Στην εποχή της αποεπένδυσης, της απόσυρσης του κράτους από κοινωνικούς στόχους και ανάγκες, στην εποχή του απαξιωμένου σχολείου και των εκπαιδευτικών του, οι εξαγγελίες αντιμετωπίζονται με καχυποψία.

Η σκληρή πραγματικότητα αποτυπώνεται σε ένα σχολείο συρρικνωμένο, με μαθητές που δεν μπορούν να εμπνευστούν και δασκάλους που δεν μπορούν να εμπνεύσουν.

Σε τάξεις με πολλούς μαθητές και «γερασμένους» εκπαιδευτικούς, οι οποίοι πρέπει να μετακινούνται σε τρία, τέσσερα ή και πέντε σχολεία την ίδια χρονιά, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να μάθουν έστω και τα ονόματα των μαθητών τους.

Σε προεφήβους και εφήβους που από νωρίς γειώνουν τα όνειρά τους στην πραγματικότητα της ανεργίας και της φτώχειας.

Σε καθηγητές που υπέστησαν από νωρίς τον «κόφτη» στους μισθούς τους και αναμένουν τα νέα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια.

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, «καραμέλα» στα χείλη όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, έχει καταντήσει το πιο σύντομο ανέκδοτο στους εκπαιδευτικούς κύκλους.

Η σημερινή κυβέρνηση είναι αντιμέτωπη με μια υπαρκτή δυστοπία. Θα καταφέρει να την ανατρέψει;