«Πριν πιάσω δουλειά στο εργοστάσιο, νόμιζα ότι η Ημέρα της Γυναίκας είναι για διασκέδαση με μπουζούκια και ουίσκι», λέει η Λίτσα, μία από τις εργάτριες στη SKOT που ζητούν να σταματήσει η κοροϊδία της εκ περιτροπής εργασίας. Δεν είναι γιορτή η σημερινή ημέρα, ποτέ δεν ήταν, όμως ειδικά στα χρόνια των μνημονίων θα έπρεπε να είναι ημέρα ντροπής γι’ αυτούς που κρατούν «και» την τύχη των εργαζόμενων γυναικών στα χέρια τους.
Γυναίκες που μπορούν και θέλουν να εργαστούν και αναγκάζονται να ψευτοδουλεύουν, να ψευτοπληρώνονται, να ψευτοζούν. Δύσκολο να μιλήσουμε για γιορτή, όταν η μητρότητα έχει πάψει να είναι δικαίωμα και θεωρείται πολυτέλεια, όταν οι εργαζόμενες μητέρες θεωρούνται βαρίδια για μια επιχείρηση και συχνά είναι πρώτες για απόλυση, όταν οι γυναίκες δεν τολμούν να καταγγείλουν τις σεξιστικές πρακτικές που συχνά αντιμετωπίζουν, ούτε το τσαλάκωμα των στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων τους.
Οι καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών δικαιώθηκαν, πήραν μια ανάσα, όμως δεν ισχύει το ίδιο για τις καθαρίστριες των νοσοκομείων, των λεωφορείων. Ακόμα δεν μπορούν να πάρουν μια ανάσα οι νηπιαγωγοί, οι δασκάλες, οι καθηγήτριες, οι νοσηλεύτριες, όσες είναι άνεργες, είτε εργάζονται με εξευτελιστικούς όρους σε σούπερ μάρκετ, πωλήσεις, τηλεφωνικά κέντρα, εισπρακτικές εταιρείες…
Οι εργάτριες της SKOT συσπειρώνονται στο σωματείο τους. Πού όμως και πώς να συσπειρωθούν οι εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες που σηκώνουν τα βάρη της οικογένειας χωρίς να γίνονται είδηση και χωρίς να γνωρίσουν την έξαρση ή τις πίκρες του συλλογικού αγώνα ή την πολιτική και κοινωνική πείρα που με αυτόν τον αγώνα αποκτιέται; Ποιος να εμπνεύσει αυτές τις γυναίκες, τις πολλές; Μοναχικός, σκληρός και άχαρος είναι ο καθημερινός αγώνας της επιβίωσης και μεγάλο το μερτικό των γυναικών σ’ αυτόν.
Ειρωνική μοιάζει η φράση «το άλλο μισό του ουρανού», ειδικά σήμερα που ο ουρανός γίνεται ολοένα και πιο μακρινός για γυναίκες και άνδρες αδιακρίτως -και δεν εννοούμε τον ουρανό της συνταξιοδότησης, του εργασιακού παροπλισμού. Ο κοινωνικός παροπλισμός παραμονεύει με τη μορφή της παθητικότητας και της απουσίας της ελπίδας. Το μισό του ουρανού είναι τιμωρημένο… όπως και το άλλο μισό.
