Και ενώ η κυβέρνηση μεριμνά για την ενίσχυση της προστασίας των ιδιοκτητών ακινήτων με το Πιστοποιητικό Φερεγγυότητας Ενοικιαστών μέσα στο 2026, απορρίπτει εμμονικά τα πάγια αιτήματα των ενοικιαστών για πλαφόν στα μισθώματα των νοικοκυριών, για αύξηση του ελάχιστης διάρκειας των συμβολαίων από τα τρία στα έξι χρόνια και ανασύσταση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, που λειτούργησε από το 1954 μέχρι το 2012.
Μάλιστα, το ΥΚΟΙΣΟ έσπευσε την περασμένη εβδομάδα να διαψεύσει μέσω πηγών αναφορές, που συνέδεαν την Εθνική Στρατηγική για τη Στεγαστική Πολιτική με το ενδεχόμενο επιβολής πλαφόν. Ξεκαθάρισε ότι η κυβέρνηση ούτε εξετάζει ούτε προτίθεται να προχωρήσει σε οποιαδήποτε μορφή διοικητικού καθορισμού ή ανώτατου ορίου στις τιμές των μισθώσεων, παραβλέποντας έτσι αντίστοιχες πρακτικές σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες (όπως Ισπανία, Πορτογαλία, Ολλανδία, Αυστρία, Γερμανία και Δανία).
Προηγήθηκε η αντίδραση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Ιδιοκτητών Ακινήτων, που εξέφρασε την ανησυχία της για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ύστερα, σε ανακοίνωσή της η ΠΟΜΙΔΑ χαιρέτησε τη διευκρίνιση του υπουργείου υποστηρίζοντας ότι η υιοθέτηση πλαφόν θα ήταν «καταστροφική» για τους ιδιοκτήτες όσο και για τους ενοικιαστές σημειώνοντας μεταξύ άλλων:
«Στις νέες μισθώσεις, που θα πρέπει να συνάπτονται με εξαρχής αγορανομικά ελεγχόμενο μίσθωμα, αναπόφευκτη συνέπεια θα είναι ότι, πέρα από την έντονη διστακτικότητα των ιδιοκτητών να εκμισθώνουν κατοικίες τους σε άγνωστα σ’ αυτούς άτομα, οι συμβαλλόμενοι θα οδηγούνται νομοτελειακά σε συμφωνίες για αναγκαστική απόκρυψη του τυχόν υπερβάλλοντος ποσού πέραν του “πλαφόν”, ώστε να αποφύγουν τόσον τις ποινικές και άλλες συνέπειες όσο και τη φορολογική επιβάρυνση».
Η Ένωση Ενοικιαστών/τριών Θεσσαλονίκης απάντησε τονίζοντας πως «τα προβλήματα δεν προέρχονται από την υπερβολική ρύθμιση, αλλά από την πλήρη ασυδοσία στην κτηματαγορά, που φέρνει τα νοικοκυριά σε απόγνωση. Η επιστημονική βιβλιογραφία δεν δείχνει ότι ο έλεγχος ενοικίων μειώνει από μόνος του την προσφορά ή τις επενδύσεις. Αυτό συμβαίνει κυρίως όταν δεν υπάρχει προστασία από εξώσεις, κανόνες συντήρησης, περιορισμοί στην αλλαγή χρήσης κατοικιών και αντικίνητρα για τα κλειστά σπίτια. Η κινδυνολογία για τα καταστροφικά αποτελέσματα της παρέμβασης δεν έχει καμία βάση. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, 16 από τα 27 κράτη εφαρμόζουν περιορισμό στα ενοίκια».
