Οι προσδοκίες του Μητσοτάκη και οι δυσκολίες του Ερντογάν

Στις 13 Μάρτη ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης θα μεταβεί στην Κων/πολη και θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Είναι πολύ λογικό να σκεφτεί κανείς από που βγήκε και σε ποιες συνθήκες θα γίνει αυτή η συνάντηση. Ωστόσο, τα ελληνοτουρκικά δεν είναι και στα καλύτερά τους. Σχεδόν πρόσφατα οι δύο χώρες ήρθαν στα πρόθυρα του πολέμου λόγω ερευνών φυσικού πλούτου στην ανατολική μεσόγειο, ΑΟΖ και τα υπόλοιπα γνωστά ζητήματα όπως υφαλοκρηπίδα, καθεστώς των νησιών κ.λπ. Ο Ερντογάν αμφισβήτησε όλες τις ελληνικές θέσεις και με μάγκικο τρόπο δήλωσε κιόλας ότι «εάν οι Έλληνες δεν καταλαβαίνουν απ’ τη διπλωματία τότε θα μιλήσουμε σε άλλη γλώσσα».

Οι τουρκικές θέσεις καταγγέλθηκαν απ’ την ελληνική κυβέρνηση και ξεκίνησε μία διπλωματία ενάντια στην τουρκική εξωτερική πολιτική. Είναι περιττό να αναφέρουμε με τους μετανάστες τι έγινε στη Θράκη και με τι κατηγόρησε η Τουρκία την Ελλάδα κ.α. Τότε τι έγινε και συναντιούνται τώρα οι δύο πρωθυπουργοί; Ποια ατζέντα συνομιλιών υπάρχει; Είναι φανερό πως το κύριο ζήτημα που είναι θέμα της συνάντησης είναι ο πόλεμος Ουκρανίας – Ρωσίας. Η Ελλάδα στέλνοντας πυρομαχικά στην Ουκρανία και επιτρέποντας στην Αμερική και το ΝΑΤΟ τη χρήση κάθε είδους των βάσεων ήδη έχει αναμειχθεί στον πόλεμο. Η ανάμειξη αυτή δεν έχει καμία σχέση με την ανθρωπιστική βοήθεια. Εάν ήταν έτσι θα έπρεπε να ρωτήσουμε στον κύριο Μητσοτάκη γιατί δε στέλνει όπλα στους Κούρδους, γιατί δεν έστειλε όπλα στη Συρία και την Παλαιστίνη. Και εκεί υπάρχει πόλεμος και δολοφονούνται δεκάδες χιλιάδες κόσμος. Οι προσδοκίες του Μητσοτάκη είναι να αποκτήσει ένα ρόλο κλειδί στα Βαλκάνια και να κερδίσει την πλήρη εμπιστοσύνη της Αμερικής, ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκής Ένωσης στα εσωτερικά και εξωτερικά ζητήματα.

Ο Ερντογάν έχει άλλα προβλήματα. Η εξωτερική πολιτική της Αγκυρας έχει «κουτουλήσει» στον τοίχο και η χώρα ζει μία οικονομική κρίση που όλο και περισσότερο βαθαίνει και δημιουργεί δυσαρέσκεια στις πλατιές μάζες. Ο Ερντογάν εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα στον πόλεμο της Συρίας πατούσε σε δύο βάρκες και προσπαθούσε να βγάλει όφελος απ’ τον αμερικανορωσικό ανταγωνισμό. Με λίγα λόγια οι συνθήκες ευνοούσαν τον Ερντογάν  να πουλήσει ακριβά το τομάρι του. Με τη Ρωσία ανέπτυξε σχέσεις σε πολλά επίπεδα. Όπως η κατασκευή πυρηνικού αντιδραστήρα, εμπόριο πολλών δισεκατομμυρίων και συνεργασία στη Συρία. Όμως ο πόλεμος Ουκρανίας – Ρωσίας δυσκολεύει τη στάση του Ερντογάν και δέχεται μεγάλη πίεση. Φαίνεται πως η πολιτική του πατήματος σε δύο βάρκες τελειώνει. Οι τελευταίες δηλώσεις και στάσεις της Άγκυρας δείχνουν αυτές τις δυσκολίες.

Η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν έχει ακριβώς σχέση μ’ αυτή τη συγκυρία και φαίνεται ότι είναι ένα μέρος του σχεδιασμού που κάνουν ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ. Μία ενδεχόμενη γενίκευση του πολέμου αναμφισβήτητα θα ξεκινήσει στη Ρουμανία, Πολωνία, Βουλγαρία, Ελλάδα και Τουρκία. Είναι βέβαιο ότι ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ έχουν διάφορα σχέδια. Τις επόμενες μέρες θα δούμε πιο ξεκάθαρα τι ρόλο θα αναλάβουν αυτές οι χώρες. Είναι μεγάλη πιθανότητα η Ελλάδα και η Τουρκία να συνεργαστούν στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο.

Ο χότζας είχε καβαλήσει το γαϊδούρι του και ανέβαινε την ανηφόρα. Το γαϊδούρι όμως δυσκολευόταν. Τότε ο χότζας το χτύπησε στο κεφάλι με τη μαγκούρα του και εκείνη τη στιγμή το γαϊδούρι βγάζει μία δυνατή κλανιά. Και ο χότζας έχει αναρωτηθεί λέγοντας. Εγώ πού χτύπησα, η φωνή από που βγήκε;

Κανένας πόλεμος που γίνεται για την κυριαρχία και τον επεκτατισμό εκτός πόνου, φτώχεια και θανάτους δεν έχει προσφέρει τίποτα στους λαούς. Το πραγματικό συμφέρον των λαών της περιοχής είναι η αδελφοσύνη και η κοινή αντίδραση ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και εισβολές.

*Ανταποκριτής της ημερήσιας εφημερίδας Evrensel που διατίθεται στην Τουρκία