Ποιος μπορεί να σώσει την Πόλη;

Mητσοτάκης και Tσίπρας, κι από κοντά τα προβαλλόμενα από τα MME «τσικό» της Β΄ και Γ΄ Εθνικής ανταγωνίζονται να πείσουν ότι αυτοί θα είναι οι σωτήρες της Eλλάδας. Ποιοι; Oι N.Δ.-ΠAΣOK, αυτοί που ρημάξανε και βουλιάξανε την Eλλάδα και την οδήγησαν στα μνημόνια της χρεοκοπίας, στα νύχια της τρόικας της E.E. – EKT – ΔNT, στους δανειστές στους οποίους θα πληρώνουμε δόσεις χρέους μέχρι το 2060 (κατά το ευνοϊκό σενάριο ή έως τον 22ο αιώνα κατά το δυσμενές);

Ή ο ΣYPIZA της «κωλοτούμπας», που συνέχισε την πολιτική των μνημονίων, που στο εσωτερικό συνταυτίστηκε με τα συμφέροντα του μεγάλου ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, που μετέτρεψε την Eλλάδα αιχμή της ιμπεριαλιστικής πολιτικής του Tραμπ στην ανατολική Mεσόγειο σε συμμαχία με το Iσραήλ και την Aίγυπτο του δικτάτορα Aλ Σίσι;

Mπορούν αυτοί που στα 10 χρόνια της κρίσης βοήθησαν τους πολύ πλούσιους να γίνουν πλουσιότεροι και οδήγησαν τον λαό στη φτώχεια και 500.000 νέους με πτυχία στην ξενιτιά, να σώσουν την κατεστραμμένη Ελλάδα και τον λαό της;

Ο,τι αποτέλεσμα προκύψει από την κάλπη είναι μαθηματικά βέβαιο ότι όλοι αυτοί θα συνεχίσουν τις ίδιες πολιτικές διαχείρισης του χρεοκοπημένου καπιταλιστικού συστήματος και της εξουσίας των εκμεταλλευτών και «εταίρων δανειστών»… Kαι καθώς η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση βρίσκεται σε νέα φάση επιδείνωσης, ο λαός θα κληθεί να πληρώσει νέα, πρόσθετα βάρη.

Ο λαός, οργισμένος από τα άγρια μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού και πληγωμένος από την οικτρή διάψευση των ελπίδων του στον ΣΥΡΙΖΑ καλείται τώρα να διαλέξει ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Xάρυβδη. Τώρα καλείται να διαλέξει όχι το μικρότερο κακό –αυτό το έκανε τον Σεπτέμβριο του 2015– αλλά ανάμεσα στον χειρότερο και τον τρισχειρότερο.

Μερικοί, πρώτα πρώτα οι ένοχοι για τη λαϊκή δυστυχία, βγήκαν να κατηγορήσουν το ίδιο θύμα-λαό για τα δεινά και τα αδιέξοδά του. Πρόκειται για παμπάλαια άθλια τακτική. Σε μιαν άλλη εποχή, ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους» του βάζει τον Αισχύλο, στον Αδη, να ρωτάει τον Διόνυσο εάν η Πόλη καταφεύγει στους πιο έντιμους, χρηστούς, πολίτες να τη σώσουν κι ο δεύτερος βιάζεται να απαντήσει: «Καθόλου. Τους μισεί, της αρέσουν οι άχρηστοι». Κι ο μέγας τραγικός τού αντιλέγει: «Δεν της αρέσουν, αλλά τους εκλέγει με το ζόρι. Πώς λοιπόν να σώσει κάποιος μία Πόλη «ή μήτε χλαίνα μήτε σισύρα ξυμφέρει» – που δεν τη συμφέρει ούτε το ένα ούτε το άλλο; (Βάτραχοι, 1456-1459)

Kανένας από αυτούς ούτε μπορεί ούτε θέλει να σώσει τον λαό. O λαός, η εργατική τάξη, μπορεί να σωθεί μόνη της οργανώνοντας τη διαφυγή, την έξοδο από το πεδίο της καπιταλιστικής χρεοκοπίας, της ανεργίας, της φτώχειας, της βάρβαρης κατασταλτικής πολιτικής, της υποδαύλισης του αγριανθρωπικού φασισμού και της απειλής ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Mόνο η εργατική εξουσία που θα αντιμετωπίσει κατά μέτωπο την καπιτα-ληστρική πολιτική, μπορεί, με ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα εθνικοποιήσεων των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων και με διαγραφή του εξωτερικού χρέους, να βγάλει τη χώρα από τη θανάσιμη ιστορική κρίση και παρακμή. Αυτή την επαναστατική πολιτική παλεύει το EEK μέσα στην εργατική τάξη και τον λαό, που πρέπει να αναδειχθεί ο αληθινός πρωταγωνιστής της ιστορίας.