Η προεκλογική περίοδος, κάθε προεκλογική περίοδος, συνήθως συσκοτίζει εξωραΐζοντας ή και υπεραπλουστεύοντας τα πραγματικά διλήμματα και τις επιλογές. Το φως και το σκότος, η αλλαγή και η συντήρηση, ο εκσυγχρονισμός και η οπισθοχώρηση.
Στην πραγματικότητα, κάθε φορά οι εκλογές είναι μια αναμέτρηση με τον εαυτό μας και τους φόβους μας, ως κοινωνίας συλλογικά και ως πολιτών ατομικά. Εχουμε ήδη μπει στη διακεκαυμένη ζώνη, σε «ζώνη καταιγίδων» κατά τον Κ. Γάτσιο. Και αυτή τη φορά η αναμέτρηση, αν και δεν θα είναι η τελική, θα είναι η κρισιμότερη. Η χώρα χρειάζεται αλλαγή: πολιτική, κοινωνική, οικονομική.
Πώς μπορεί όμως να προκύψει πολιτική αλλαγή όταν τα κόμματα που την επικαλούνται, στην προκειμένη περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ, μετέρχονται τις ίδιες μεθόδους, πρακτικές, ρητορική και σε μεγάλο βαθμό προσώπα που οδήγησαν στη χρεοκοπία και την υστέρηση;
Οταν μεθυσμένα και μόνο από την προοπτική της εξουσίας τάζουν σε όλους και για όλα, ετοιμάζονται, ράβουν κοστούμια, κάνουν αριστερό socializing, επιβεβαιώνουν κάθε μέρα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;
Πώς μπορεί να προκύψει οικονομική αλλαγή όταν όχι μόνο δεν αμφισβητούν τις αναποτελεσματικές ή αμφισβητούμενες πρακτικές της κεϊνσιανικού προσανατολισμού σοσιαλδημοκρατίας, αναζητώντας μια ρεαλιστική απάντηση στο πρόβλημα της παραγωγής, αλλά οπισθοχωρούν σε λαϊκιστικού και τελικά συντηρητικού χαρακτήρα υποσχεσιολογία στα πιο παρασιτικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας; Πώς μπορεί να προκύψει κοινωνική αλλαγή όταν στηρίζουν κάθε μέτρο αντίστροφης προοδευτικότητας που ευνοεί όχι αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη, αλλά αυτούς που έχουν πολιτική δύναμη;
Η χώρα χρειάζεται να μείνει στην Ευρώπη ενεργά. Χωρίς ενοχές και συμπλέγματα. Η Ευρώπη δεν είναι καταναγκασμός· είναι επιλογή και μάλιστα αριστερή. Αλλά δεν υπάρχει Ευρώπη a la carte. Είναι άλλο πράγμα να προσπαθείς να την αλλάξεις, κυρίως να την ενοποιήσεις πολιτικά, που είναι και το μεγάλο πολιτικό στοίχημα, και άλλο να αμφισβητείς τους όρους και τους κανόνες περίπου ως κακομαθημένος ή ανάδελφος. Και Ευρώπη χωρίς ευρώ, το πιο προωθημένο εργαλείο και το πιο ανεπαρκές ταυτόχρονα, δεν υπάρχει. Απλώς δεν υπάρχει! Γι’ αυτό η παραμονή στο ευρώ είναι αδιαπραγμάτευτη.
Τα δείγματα της προεκλογικής περιόδου επιβεβαιώνουν ότι ελάχιστοι έχουν αποφασίσει να αλλάξουν. Ελάχιστοι έχουν καταλάβει ότι η φούσκα ευημερίας του 2009 δεν μπορεί και δεν πρέπει να επαναληφθεί. Οτι πρέπει να δουλέψουμε όλοι μαζί, να εξασφαλίσουμε ευρύτερες συναινέσεις, να ξανασκεφτούμε από την αρχή σε ποια Ελλάδα θέλουμε να ζήσουμε τα επόμενα χρόνια και ποια κοινωνικά στρώματα θέλουμε πραγματικά να εκπροσωπήσουμε.
Η Ελλάδα έχει την ατυχία να μην έχει ένα σοβαρό κεντροδεξιό κόμμα. Η κεντροδεξιά παράταξη μετεωρίζεται ανάμεσα σε ψεκασμούς και συρματοπλέγματα, εικονομαχίες και ψευτοκουτσαβακισμούς. Ενδύεται τον μανδύα του ΣΥΡΙΖΑ τώρα ή του ΠΑΣΟΚ παλιότερα. Τυχοδιωκτισμός. Παράγει ανισορροπία στο πολιτικό σύστημα.
Η χώρα χρειάζεται μια ισχυρή μεταρρυθμιστική δύναμη, πραγματικά ανατρεπτική όπως κάθε μεταρρύθμιση σε μια αρχαϊκή κοινωνία. Η χώρα χρειάζεται το Ποτάμι. Αναγκάζομαι να εμφανιστώ προπαγανδιστική. Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια. Ομως το Ποτάμι ακόμα και αν δεν είχε εμφανιστεί, θα έπρεπε να το είχαμε εφεύρει. Ειδικά όσοι προερχόμαστε από την Κεντροαριστερά, για τις περιπέτειες της οποίας θα έχουμε πολλά να πούμε μετά τις εκλογές.
*Υποψήφια βουλευτής Β΄ Αθήνας με το ΠΟΤΑΜΙ
