Μια πετυχημένη στρατηγική

Πολιτική στρατηγική ήρεμης δύναμης επιλέγει ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη χθεσινή άγονη τρίτη ψηφοφορία στη Βουλή για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, στην πορεία της χώρας προς τις κάλπες της 25ης Ιανουαρίου 2015.

Ο Αλ. Τσίπρας, εμφανώς ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, χαρακτήρισε τη μέρα «ιστορική για την Ελληνική Δημοκρατία», επισημαίνοντας ότι «σήμερα, η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά, που επί δυόμισι χρόνια λεηλάτησε την κοινωνία και που ήδη είχε αποφασίσει και δεσμευτεί για νέα μέτρα, αποτελεί παρελθόν. Το μέλλον ήδη ξεκίνησε. Να είστε αισιόδοξοι και χαρούμενοι».

Για τους στενούς συνεργάτες του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ η χθεσινή μέρα ήταν ταυτόχρονα το τέλος μιας, κλιμακούμενης έντασης, πίεσης στην κυβέρνηση και η αρχή μιας πορείας προς την ανοικοδόμηση της χώρας. Η πορεία αυτή είχε αφετηρία την παρουσίαση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, όταν και ο αντίκτυπός του προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Ο Αντ. Σαμαράς υποχρεώθηκε να πλειοδοτήσει απέναντι στις προτάσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα, ενώ καταγράφηκε και το πρωτοφανές γεγονός: το υπουργείο Οικονομικών να μπει στον χορό για να κοστολογήσει το πρόγραμμα της… αντιπολίτευσης.

Ο κύβος είχε ριφθεί, και το επόμενο βήμα ήταν οι διεργασίες για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Στην Κουμουνδούρου έγκαιρα προέβλεψαν ότι ο Αντ. Σαμαράς θα «τζόγαρε» στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ακόμα κι αν χρειαζόταν να διαλύσει ένα ή δύο κόμματα, και προσάρμοσαν τη στρατηγική τους.

Οι καταγγελίες περί χρηματισμού, «ελαστικών συνειδήσεων», οι καταθέσεις στελεχών και του πρώην προέδρου του ΣΥΝ Ν. Κωνσταντόπουλου στις εισαγγελικές αρχές δημιουργούσαν ασφυκτικό κλοιό στην κυβέρνηση. Και η αποστροφή του Αλ. Τσίπρα σε τηλεοπτική του συνέντευξη, ότι «για να βρεθούν οι 180 χρειάζονται αποστασίες», έγειρε οριστικά τη ζυγαριά υπέρ του χθεσινού αποτελέσματος.

Η φράση του Αλ. Τσίπρα «σηκώνουμε τα μανίκια» είναι αμφίσημα δηλωτική του κλίματος που θα έχει να αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη μέρα των εκλογών. Πρωτίστως να μην παγιδευτεί στο κλίμα πόλωσης, στο οποίο θα επενδύσει ο Αντ. Σαμαράς, στην τρομοκρατία και στον φόβο, τα οποία θα επισείει ως τις μέγιστες απειλές απέναντι στην έλευση του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι προφανές ότι ο Αλ. Τσίπρας θα επιλέξει την αντιπαράθεση προγραμμάτων και σχεδίων για το μέλλον της χώρας, ώστε «να βγούμε σε πορεία ανάπτυξης με ανοχή, δημοκρατία, προκοπή».

Είναι εύκολο να επιτευχθεί αυτό; Πολιτικοί αναλυτές συμφωνούν ότι το όπλο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς αυτό, ότι δηλαδή «οφείλει να υπερασπιστεί τον χαρακτήρα της ήρεμης δύναμης και της μόνης που εγγυάται το μέλλον του τόπου», χωρίς να παγιδευτεί στα «εμφυλιοπολεμικού τύπου κηρύγματα», στα οποία θα πλειοδοτήσει ο Αντ. Σαμαράς.

Καθόλου τυχαία η αναφορά του ευρωβουλευτή Δ. Παπαδημούλη, ο οποίος τόνισε: «Μακριά από ένα εμπόριο φόβου, από μια επιστροφή σε κλίμα φανατισμού και μίσους που κάποιοι θέλουν να θυμίζει τη δεκαετία του 1950». Ταυτόχρονα, βέβαια, πρέπει να πείσει και τους εταίρους ότι δεν έρχεται σαν ολετήρας -και μια πρώτη απτή απόδειξη είναι η δέσμευση πως «δεν θα προβούμε σε μονομερείς ενέργειες».

Από την άλλη πλευρά, ο Αλ. Τσίπρας πρέπει να χειριστεί με «μαγικό τρόπο» το ζήτημα των συμμαχιών. Αφενός για να μην προκαλέσει αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματος, αφετέρου για να μη λειτουργήσει το κόμμα σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για κάθε πικραμένο.

Η στελέχωση των ψηφοδελτίων θα είναι το πρώτο «κρας τεστ» σε αυτή τη διαδικασία, αφού πρέπει οι εκατέρωθεν συμβιβασμοί να θυμίζουν κέντημα. Ο πρόεδρος του κόμματος μιλά για «ευρύτερες συναινέσεις», με στόχο να συσπειρώσει γύρω του «περισσότερες δυνάμεις στον λαό, ώστε να έχει την πλειοψηφία στη νέα Βουλή», θέτοντας έτσι επί τάπητος τον σχηματισμό «κυβέρνησης της Αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ».

Ο στόχος είναι ευδιάκριτος, «αυτοδυναμία και ταυτόχρονα κυβέρνηση όλου του λαού, όχι μιας παράταξης», θέση που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να αξιοποιηθούν στην κυβέρνηση προσωπικότητες από τον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο.