Ολα πιθανά στη Νέα Αριστερά

«Εφτασε ο κόμπος πια στο χτένι / τώρα θα βλεπόμαστε σαν ξένοι», έγραφε το 1958 ο σπουδαίος Μανώλης Χιώτης – και είναι βέβαιο ότι για το κόμμα της Νέας Αριστεράς ο κόμπος έχει φτάσει πια στο χτένι. Το ερώτημα είναι αν αύριο το απόγευμα οι δύο βασικές ομάδες θα βλέπονται σαν ξένοι…

Μετά τη συζήτηση επί των προγραμματικών θέσεων, από σήμερα το μεσημέρι είναι προγραμματισμένη η ανταλλαγή απόψεων επί της πολιτικής απόφασης. Σε αυτήν, οι διαφορές μοιάζουν αγεφύρωτες σε θέματα όπως η θέση που θα έχει η Νέα Αριστερά στο πολιτικό σκηνικό και με ποιους θα μπορούσε δυνητικά να συμμαχήσει οδεύοντας προς τις κάλπες.

Τα δεδομένα, γνωστά: διακριτή πολιτική παρουσία μέσα και έξω από τη Βουλή -οι τοποθετήσεις του Αλέξη Χαρίτση είναι πάντα σημείο αναφοράς στις κοινοβουλευτικές συζητήσεις σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών- αλλά, την ίδια ώρα, χαμηλές δημοσκοπικές πτήσεις και κυρίως, κανένα σημάδι στον ορίζοντα ότι η πορεία είναι αναστρέψιμη.

Αν και τα στελέχη της Νέας Αριστεράς δεν δέχονται στις δημόσιες συζητήσεις ότι η συνεργασία με άλλο κόμμα/πολιτικό φορέα είναι μονόδρομος, εμμένοντας στην ανάγκη εσωτερικής αναδιοργάνωσης, εν τούτοις οι δύο ομάδες επιλέγουν ήδη… σύμμαχο. Οι μεν του Αλέξη Χαρίτση τάσσονται υπέρ της δημιουργίας Λαϊκού Μετώπου που θα φτάνει μέχρι την αριστερή σοσιαλδημοκρατία, οι δε του Γαβριήλ Σακελλαρίδη αναζητούν λύσεις εντός της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Πάντως, το πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν και οι δύο ομάδες είναι η τουλάχιστον απογοητευτική κατάσταση όλων των προοδευτικών κομμάτων, από το ΠΑΣΟΚ και πέρα – με εξαίρεση την Πλεύση Ελευθερίας, αλλά ουδείς συζητάει με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Θρυαλλίδα

Ομως! Το μεγάλο ρήγμα σχετίζεται με το πώς προσεγγίζει κάθε μία από τις δύο πλευρές το κυοφορούμενο κίνημα Τσίπρα: η επαναδραστηριοποίηση του πρώην πρωθυπουργού εκ των πραγμάτων προκάλεσε μεγάλες φουρτούνες σε Κουμουνδούρου και Πατησίων, από την άλλη, ωστόσο, θα ήταν άδικο να ισχυριστεί κανείς ότι η Αμαλίας είναι ο μοναδικός λόγος που τα δύο κόμματα δεν πηγαίνουν καλά…

Την ώρα που γραφόταν το ρεπορτάζ, η παράγραφος της πολιτικής απόφασης για τον Αλέξη Τσίπρα κινδύνευε να γίνει η θρυαλλίδα έναρξης μιας νέας διάσπασης, αν και οι πιο ψύχραιμοι προσπαθούν να κρατήσουν το κόμμα ενωμένο. Συγκεκριμένα, η προεδρική πλευρά και η πλειοψηφία των βουλευτών δεν θέλουν να κλείσει η πόρτα της συνεννόησης με τον πρώην πρωθυπουργό. Οταν για το αντίπαλο στρατόπεδο, ο πρώην πρωθυπουργός έχει διαρρήξει τις σχέσεις του με την Αριστερά και άρα, δεν υπάρχει λόγος συζήτησης.

Μια ξεχωριστή περίπτωση -αν και εντός της ομάδας Χαρίτση-, ο Νίκος Μπίστης βλέπει φως μόνο στο εγχείρημα Τσίπρα. Διαφοροποιείται δε από άλλους συντρόφους του στο ότι ζητά -και ζήτησε μέσω άρθρου του στην «Εφ.Συν.» στο φύλλο της Τρίτης- «καθαρές λύσεις». Γιατί, συν τοις άλλοις, έγραφε, υπάρχει «πολιτικός και οργανωτικός δυϊσμός», αφ’ ης στιγμής ο πρόεδρος του κόμματος και η Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι στη… μειοψηφία. Αυτή η ιδιότυπη κατάσταση πρέπει με κάποιο τρόπο να λάβει τέλος, διαφορετικά ελλοχεύει ο κίνδυνος της παραλυσίας, διαμηνύει. Είναι αξιοσημείωτο πάντως ότι υπέρ των καθαρών λύσεων τάσσονται και κάποια στελέχη της κομματικής πλειοψηφίας (ομάδα Σακελλαρίδη).

Καθώς δε ο Αλέξης Τσίπρας έχει αναχθεί σε… λυδία λίθο της Νέας Αριστεράς, χρήσιμο είναι να θυμηθούμε τι είπε ο Αλέξης Χαρίτσης για εκείνον, κατά την έναρξη των συνεδριακών εργασιών την Πέμπτη το βράδυ: «Μετά την εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην Αθήνα, όταν όλοι μιλούσαν για εξώστες και άλλες τέτοιες ανοησίες, δείξαμε ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός του πολιτικού διαλόγου και της ουσιαστικής κριτικής. Ακούω το επιχείρημα, μπαίνω σε συζήτηση, λέω καθαρά τη γνώμη μου. Δεν υποστέλλω τη σημαία της κριτικής, δεν κρύβομαι όμως και πίσω από τη σημαία για να πω δεν συζητάω».

Εκνευρισμός

Στο ερώτημα της «Εφ.Συν.» πώς έγινε αποδεκτή η ομιλία του προέδρου του κόμματος, στελέχη που είναι κοντά στον γραμματέα έλεγαν ότι η απόσταση μεγάλωσε. «Η ομιλία Χαρίτση δεν ήταν ενωτική». «Ηταν σκληρή απέναντί μας». «Προκάλεσε εκνευρισμό με όσα είπε», ήταν μερικά από όσα καταγράψαμε. Ενώ τα ίδια στελέχη έκαναν λόγο και για αντιφάσεις εκ μέρους του προέδρου, καθώς από τη μια ξόρκιζε τις κεντρώες λύσεις και από την άλλη πρότεινε ένα Μέτωπο που εκ των πραγμάτων θα περιλαμβάνει και τέτοιες.

Επιπροσθέτως, επιχειρηματολογούσαν, όσο η Νέα Αριστερά δεν κλείνει την πόρτα προς τον πρώην πρωθυπουργό, δεν πρόκειται κάποιο άλλο κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς να κάνει βήμα μπροστά. Αναγνώριζαν πάντως ότι ο Αλ. Χαρίτσης μίλησε με ειλικρίνεια, δεν κρύφτηκε ούτε στο σκέλος που αφορά τον Αλ. Τσίπρα, ούτε και σε εκείνο του Λαϊκού Μετώπου. Είναι γεγονός, από την άλλη, ότι περίμεναν μια πιο ήπια προσέγγιση εκ μέρους της ηγεσίας.

Η πραγματικότητα

Στον αντίποδα και στα επιχειρήματα της προεδρικής ομάδας, υπάρχει η αδυσώπητη -εθνική και διεθνής- πραγματικότητα: μολονότι η μεγάλη πλειοψηφία του λαού είναι βουτηγμένη στα οικονομικά προβλήματα, πιστεύει ότι η χώρα έχει πάρει λάθος κατεύθυνση και ζητά πρόωρες εκλογές, εν τούτοις ο Κυριάκος Μητσοτάκης παλεύει –κι έχει πιθανότητες– για μια τρίτη τετραετία. Ο λόγος απλός: δεν υπάρχει αντιπολίτευση, δεν υπάρχει ενωμένη αντιπολίτευση.

Και στο διεθνές πεδίο, το μαύρο σύννεφο της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς έρχεται να συναντηθεί με εκείνο του αμερικανικού τραμπισμού.

Υστερόγραφο. Κλείνουμε όπως ξεκινήσαμε: το τραγούδι του Μανώλη Χιώτη γράφτηκε το 1958, χρονιά κατά την οποία η ΕΔΑ αναδεικνυόταν αξιωματική αντιπολίτευση στις εκλογές εκείνου του έτους…