Ολα του συνεδρίου… δύσκολα

Στρωμένος με διχογνωμίες -κατά βάση διαδικαστικές- είναι ο δρόμος του ΠΑΣΟΚ προς το συνέδριο του Μαΐου και την εκλογή νέου αρχηγού, που θα διεξαχθεί στις 7 Ιουνίου. Την ίδια ώρα πάντως, σχεδόν όλα τα στελέχη του δημοσίως παραδέχονται ότι το κύριο διακύβευμα αφορά πλέον την ίδια την επιβίωση του κόμματος και τους τρόπους ανασυγκρότησης ή μετεξέλιξής του και δευτερευόντως το ποιος θα είναι ο διάδοχος του Ευάγγελου Βενιζέλου στην προεδρία, ο οποίος αποχωρεί.

Ο πρώτος υποψήφιος που ανακοίνωσε την πρόθεσή του να διεκδικήσει την ηγεσία ήταν ο βουλευτής Αρκαδίας και πρώην υφυπουργός, Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, ο οποίος μιλώντας στην Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου δήλωσε ότι θα ζητήσει «όταν έρθει η ώρα» την εμπιστοσύνη των μελών του κόμματος για την «ανάληψη της μεγάλης ευθύνης, της ευθύνης της παράταξης», ενώ πρόσθεσε ότι «χρειαζόμαστε ένα νέο κόμμα» και το συνέδριο μπορεί να αποτελέσει τομή.

Σύμφωνα με την εισήγηση του κ. Βενιζέλου για το χρονοδιάγραμμα και τις διαδικασίες, το έκτακτο συνέδριο θα συγκληθεί το τριήμερο 15-16-17 Μαΐου. Η εκλογή συνέδρων θα γίνει την Κυριακή 10 Μαΐου και το μητρώο μελών του κόμματος θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί ώς τις 4 του ίδιου μήνα. Το μητρώο θα ανοίξει εκ νέου μετά το συνέδριο και θα κλείσει οριστικά στις 2 Ιουνίου. Οι υποψηφιότητες για την αρχηγία θα κατατεθούν επισήμως κατά τη διάρκεια του συνεδρίου, με ελάχιστη καταστατική υποχρέωση για να θεωρούνται έγκυρες να έχουν την έγκριση από το 10% των συνέδρων.

Η παραπάνω πρόταση δίχασε τη συνεδρίαση του Σαββάτου, με την πλειοψηφία να συμφωνεί και ορισμένους από τους συμμετέχοντες να εισηγούνται επιπροσθέτως το συνέδριο να έχει αποφασιστικό χαρακτήρα «για τα πάντα», εκλέγοντας και νέα όργανα. Σε μια τέτοια λογική τοποθετήθηκαν σε γενικές γραμμές οι Κώστας Σκανδαλίδης, Νίκος Ανδρουλάκης, Νίκος Σαλαγιάννης, Γιώργος Φλωρίδης, Λεωνίδας Γρηγοράκος, Βασίλης Κεγκέρογλου και Νάσος Αλευράς.

Αλλα στελέχη όμως, που πρόσκεινται στη Φώφη Γεννηματά, (Τ. Αντωνίου, Κ. Πανταζής, Π. Καμάς, Π. Χρηστίδης, Στ. Σπαθής) διαφώνησαν, καταγγέλλοντας «θολές» και «ομιχλώδεις» διαδικασίες και αντιπρότειναν το επικείμενο συνέδριο να έχει αμιγώς πολιτικό περιεχόμενο. Το κλίμα ήταν ιδιαίτερα φορτισμένο και συγκρουσιακό, με υπαινιγμούς για μεθοδεύσεις και προειδοποιήσεις ακόμη και για αποχωρήσεις. «Ή θα λειτουργήσουμε από την αρχή και θα φτιάξουμε το σπίτι μας ή θα φύγουμε και οι εναπομείναντες», απείλησε η πιο επικριτική όλων των αντιδρώντων, Τόνια Αντωνίου.

Η ίδια η Φώφη Γεννηματά εξήγησε ότι η διαφωνία της είναι βαθιά πολιτική «και όχι διαδικαστική» και υπογράμμισε ότι συγκρούονται η αντίληψη που οδηγεί σε ανασύνθεση και επανένωση του χώρου και εκείνη που θέλει «ένα κόμμα παρακολούθημα, μικρό και ελεγχόμενο».

Ζήτησε δε μια «καθαρή λύση» ενώ απαντώντας σε μια αποστροφή του λόγου του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος είχε τονίσει ότι «τίποτε δεν είναι δεσμευτικό και τίποτε δεν συνιστά βαβυλώνια αιχμαλωσία», η επίδοξη διεκδικήτρια της ηγεσίας σημείωσε ότι αν δεν υπάρξουν καθαρές σχέσεις, «η βαβυλώνια αιχμαλωσία δεν ισχύει για κανέναν».

Υπέρ της διεύρυνσης, με άνοιγμα του ΠΑΣΟΚ στις υπόλοιπες δυνάμεις της Σοσιαλδημοκρατίας και στόχο την ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα, τάχθηκαν μεταξύ άλλων οι Εύη Χριστοφιλοπούλου, Γιάννης Μανιάτης, Πάρις Κουκουλόπουλος και Νίκος Μπίστης. Σε αυτή την κατεύθυνση έδειξε ο Ανδρέας Λοβέρδος τονίζοντας ότι ο χώρος οφείλει αφενός να απογαλακτιστεί από τη συνεργασία με τη Ν.Δ. αλλά ταυτόχρονα να αποκλείσει και τη «συριζοποίησή» του.

Την υποψηφιότητά του για την προεδρία του κόμματος προανήγγειλε, τέλος, ο συγγραφέας Θανάσης Χειμωνάς, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ.