Η υλοποίηση του παράλληλου προγράμματος αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα, ενώ οι τάσεις δεν θα πρέπει να «δαιμονοποιούνται» ήταν το γενικό συμπέρασμα των ομιλιών στη χθεσινοβραδινή εκδήλωση των «53+». Στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ βρέθηκαν κορυφαία στελέχη της τάσης, όπως οι Ευκλείδης Τσακαλώτος, Θοδωρής Δρίτσας, Χρήστος Μαντάς, Χριστόφορος Παπαδόπουλος, Χρήστος Καραγιαννίδης, Μάκης Μπαλαούρας και Κώστας Αθανασίου.
«Κάναμε ταξικές επιλογές, δεν είμαστε κεϋνσιανοί», είπε ο Ευ. Τσακαλώτος, επισημαίνοντας ότι περιμένουμε την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης ώστε να δημιουργηθεί ζήτηση στην οικονομία που θα δώσει χώρο για το αναπτυξιακό μας σχέδιο. «Τα βαθιά νερά δεν ήταν η 12η Ιουλίου αλλά η υλοποίηση αυτής της πολιτικής», συμπλήρωσε και αναρωτήθηκε: Δεν ήταν αποτυχία το ότι σε μια σειρά τομείς όπως η παραγωγική ανασυγκρότηση δεν καταφέραμε να κάνουμε κάτι αξιόλογο;
Ο Μάκης Σπαθής υπογράμμισε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ένα νέο πολιτικό υποκείμενο της Αριστεράς, αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Αριστεράς», ενώ επισήμανε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ καταγράφηκε ως μια συγκρουσιακή Αριστερά, που απειλούσε το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα», με αποκορύφωμα αυτής της «σύγκρουσης το δημοψήφισμα».
«Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα επικρατήσει σιωπή» δήλωσε ο Πάνος Λάμπρου, σημειώνοντας ότι «θέλουμε ένα κόμμα που θα λειτουργεί δημοκρατικά και συλλογικά». Απαντώντας μάλιστα σε αποχωρήσαντες σημείωσε ότι «μένουμε εδώ παρά τις δυσκολίες, παρά το Μνημόνιο που είναι προϊόν εκβιασμού» και πως «επιλέγουμε τον δρόμο της συμμετοχής, μαζί με τους συντρόφους της Ευρωπαϊκής Αριστεράς».
Δεν παρέλειψε μάλιστα να σημειώσει ότι «μπροστά μας έχουμε κρίσιμες μάχες, όπως το ασφαλιστικό, στις οποίες η κυβέρνηση πρέπει να μείνει ανυποχώρητη σε όσα έχει πει», ενώ χαρακτηριστικό ήταν και το ερώτημα που έθεσε «αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ενσωματωθεί, πώς μπορεί να δικαιολογηθεί το δηλητήριο σε Φίλη, Φωτίου, Αναγνωστοπούλου, Μπαλτά, Τασία, στην ταπεινότητά μου;». «Εχουν κηρύξει πόλεμο σε μια Αριστερά που επιμένει να αντιστέκεται» κατέληξε.
Η Τασία Χριστοδουλοπούλου διερωτήθηκε «αν πραγματικά δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή μια δυνατότητα αριστερής στρατηγικής, τι κάνουμε εμείς;». Συμπέρανε, βέβαια, ότι παρατηρείται η επιδίωξη διαφόρων κέντρων «να συντριβεί ο κόσμος που πίστεψε ότι μπορεί να αλλάξει η ζωή του».
