Ρέκβιεμ και …απολογία

Με τίτλο «Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή», ο Νίκος Ρωμανός επανέρχεται, εκφράζοντας ένα είδος απολογίας για την ακατανόητη στάση του, όπως διατυπώθηκε στην προηγούμενη επιστολή του. Θυμίζουμε ότι πέρα από τις απειλές βίας για τον Δεκέμβρη, ισχυριζόταν ότι το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008 ήταν ακόμα ένα επεισόδιο ενός πολέμου.

«Σήμερα θα ξεκινήσω να μιλάω για να πω αυτά που πρέπει να αποτυπωθούν ως μια αυθεντική κατάθεση ψυχής στην επαναστατική μνήμη. Την δική μου κατάθεση ψυχής για ένα γεγονός το οποίο αποτέλεσε τον πυροκροτητή για την εντατικοποίηση της ένοπλης εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα της εξουσίας.

»Ενα γεγονός το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην δημιουργία ενός σημείου χωρίς επιστροφή για όσους οπλίστηκαν και φόρτωσαν στις βαλίτσες τους όνειρα και ελπίδες για έναν κόσμο ελευθερίας, σε μια τέτοια βαλίτσα φόρτωσα και εγώ το μίσος μου και έφυγα οριστικά από το σπίτι μου μια μέρα πριν η αστυνομία εισβάλει για να με πάει σιδηροδέσμιο να καταθέσω στο δικαστήριο των μπάτσων-δολοφόνων».

Πώς γνώρισε τον Αλέξη

Περιγράφει την πρώτη τους «γνωριμία» σε ηλικία 14 ετών με τον αυταρχισμό, την κρατική καταστολή, την ασφυξία των δακρυγόνων, αλλά και τη γοητεία της αναρχίας. Γράφει για την αστυνομική βία, για το ξύλο, για το πώς αυτοί που χτυπούσαν πίσω από τα ΜΑΤ, οι χρυσαυγίτες, είναι σήμερα βουλευτές.

Περιγράφει όμως και τη νύχτα της 6ης του Δεκέμβρη, όταν στην επανάληψη της «συνηθισμένης» πρακτικής νεαρών αντιεξουσιαστών να πετούν πέτρες σε περιπολικά ή σε διμοιρίες των ΜΑΤ στα Εξάρχεια έγινε κάτι διαφορετικό. Δεν ακολούθησε το γνωστό κυνηγητό.

«Ηταν η στιγμή που θα άλλαζε τα πάντα. Η κλεψύδρα της ζωής γύρισε την στιγμή που η πέτρα έπεφτε πάνω στο περιπολικό του Κορκονέα».

Οι δύο αστυνομικοί πάρκαραν το περιπολικό και κατέβηκαν πεζή προς το σημείο της οδού Μεσολογγίου που ήταν συγκεντρωμένοι οι νεαροί. Ο Γρηγορόπουλος πέταξε εναντίον τους ένα μπουκάλι μπίρας.

«Μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα ο Κορκονέας έβγαλε το όπλο του και ολοκλήρωσε με σφαίρες την συγκεκριμένη αντιπαράθεση που είχε ξεκινήσει πριν λίγη ώρα. Μια σφαίρα στην καρδιά του Αλέξανδρου για να κλείσει ο κύκλος της παντοδυναμίας της κρατικής μηχανής. Μια κηλίδα από αίμα στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου για να ανοίξει ο κύκλος της εξέγερσης που έκανε συντρίμμια την έννομη τάξη και έσπειρε το χάος και την αναρχία σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας.

Αντιφατικό μεν, αλλά…

»Οπως είναι λογικό, οι συνήγοροι υπεράσπισης προσπάθησαν και θα προσπαθήσουν να ισχυριστούν ότι ήταν μια κακιά στιγμή, ένας εξοστρακισμός, ένα μεμονωμένο περιστατικό. Από την δική μου οπτική, όσο αντιφατικό και αν ακούγεται, σε δικαστικό και όχι φυσικά σε πολιτικό επίπεδο κάτι τέτοιο εξυπηρετεί και τις δικές μου επιθυμίες. Δεν πιστεύω στον θεσμό του εγκλεισμού καθώς τον θεωρώ ένα από τα εργαλεία της δημοκρατικά χορηγούμενης, με δόσεις φρίκης που έχει στο οπλοστάσιό της η κυριαρχία, για να εξασφαλίζει την ομαλή αναπαραγωγή της.

»Πιστεύω στην επαναστατική αυτοδικία και στην προσπάθεια του κάθε ανθρώπου να λύνει μόνος του τους λογαριασμούς του μακριά από την διαμεσολάβηση των μπάτσων, των δικαστών, των νόμων, των φυλακών, της επιστημονικά μελετημένης καταστολής, της τεχνοκρατικής ασχήμιας που λερώνει την ομορφιά των άγριων ενστίκτων και της ελεύθερης βούλησης».

Είναι δεδομένο λοιπόν ότι ο Νίκος Ρωμανός επέλεξε μαζί με τους συντρόφους του να ζήσουν «εκτός νόμου» απέναντι στο σύστημα που καταγγέλλουν κι έχοντας φορτωμένο στη βαλίτσα τους το μίσος.

Είναι επίσης δεδομένο ότι το μίσος, ακόμα κι αν είναι κατανοητό, δεν είναι και δεν υπήρξε ποτέ ιδεολογικό εφαλτήριο των αναρχικών, όπου κι αν αγωνίστηκαν κι όπου έδωσαν μάχες ιστορικά.

Η πορεία του Νίκου Ρωμανού και των συντρόφων του είναι μια δική τους υπόθεση. Δική μας υπόθεση, ωστόσο, είναι να διασφαλίζεται, όσο γίνεται περισσότερο, ο σεβασμός στα δικαιώματα του κάθε ανθρώπου σε όποια θέση κι αν βρίσκεται, είτε το ζητάει είτε όχι, αλλά και το να μη μένει ατιμώρητη μια εν ψυχρώ δολοφονία, ακόμα κι αν ο βασικός μάρτυρας δεν θέλει να καταθέσει.