Αυτό δεν ήταν πολιτική κηδεία. Σύναξη αγωνιζόμενων αγωνιστών, αυτό ήταν. Συγκίνηση από τους παλαιότερους, ευγνωμοσύνη από τους νεότερους. Αυτό ήταν! Γεμάτο το ΕΑΤ ΕΣΑ για έναν τελευταίο, συντροφικό αποχαιρετισμό στον Μίμη Δαρειώτη. Ολοι οι σύντροφοί του ήταν εκεί. Με τους περισσότερους ήταν μαζί στις φυλακές. Ο ένας δίπλα στον άλλον ήταν στα βασανιστήρια της χούντας. Και μετά, πάλι αγώνες. Και δίκες και φυλακές και πάλι αγώνες και κινήματα και οργανωτικά προτάγματα… Και όλα αυτά χθες γίναν ένας λυγμός και ένα κόκκινο γαρίφαλο.
Δεν το λέμε με συγκίνηση. Το λέμε με βαθιά συγκίνηση. Γιατί όλοι (παλιοί και νεότεροι), στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (βουλευτές, ευρωβουλευτές κ.ά.), φίλοι του εκλιπόντος, η οικογένειά του, όλοι όσοι βρεθήκαμε στον ιστορικό χώρο του ΕΑΤ ΕΣΑ, όλους μας ένωσε και πάλι αυτός ο άνθρωπος, που μόνο θύμησες και λόγια καρδιάς άκουγες από παντού για τον ίδιο. Ο Δημήτρης (Μίμης) Δαρειώτης έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή, αναπάντεχα, στα 79 του χρόνια, μα ήταν εξαιρετικά παρών χθες και θα είναι και στο μέλλον.
Πάντα παρών «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, όταν μάλιστα κόστιζε ακριβά να κάνεις κάτι τέτοιο. Δίχως να γίνεται επίδειξη ή πρόκληση. Πήρε θέση – δεν υπήρξε θεατής της Ιστορίας», όπως είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας εκεί, στον χώρο των βασανιστηρίων της χούντας, αποχαιρετώντας εκείνον «που του χρωστάμε πολλά». «Υπήρξες για δεκαετίες η κολόνα του κόμματος», είπε. «Σου χρωστάμε την περηφάνια μας που διαχειρίστηκες τα οικονομικά μας με διαφάνεια και σύνεση. Που είμαστε σήμερα το μόνο κόμμα που κυβέρνησε τον τόπο και δεν χρωστάει σε κανέναν ούτε ένα ευρώ. Γι’ αυτό και κανείς δεν μας έχει στο χέρι του σήμερα», τόνισε.
«Πιο πολύ, όμως, σου χρωστάμε που μας δίδαξες με το ήθος και την επιμονή σου. Ιδιαίτερα εμάς τους νεότερους, όλα αυτά τα χρόνια που ήσουν δίπλα μας, με τη σιωπή και τον λακωνικό σου λόγο, να μας δείχνεις τον δρόμο, να μας μαλώνεις με ευγένεια, να μας διδάσκεις ότι η πορεία της Αριστεράς, η πορεία σου, που θέλουμε να είναι και δική μας πορεία, δεν είναι όμορφες λέξεις, είναι πράξεις! Σ’ αυτόν τον αγώνα, δεν θα δεχτούμε την απουσία σου. Θα είσαι εκεί αύριο που θα κερδίζουμε μάχες. Γιατί σε έχουμε ανάγκη. Υπήρξες εσύ η ψυχή της περηφάνιας μας», είπε μεταξύ άλλων, κλείνοντας με τα λόγια του ποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου: «Πάνω στο χώμα το δικό σου λέμε τ’ όνομά μας. Πάνω στο χώμα το δικό σου σχεδιάζουμε τους κήπους και τις πολιτείες μας. Πάνω στο χώμα σου Είμαστε. Εχουμε πατρίδα».
Με βαθιά και φανερή συγκίνηση μίλησε για τον φίλο και συναγωνιστή του και ο Νίκος Μανιός (γιατρός, πρ. βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ), εκ μέρους του ΣΦΕΑ: «Είναι η προσφορά που δεν φαίνεται. Αυτό είναι ο Μίμης. Ηταν σπουδαίος για το έργο αλλά και για το ήθος και τη σεμνότητά του, που σήμερα είναι εξαιρετικά ζητούμενο. Πάντα στον δρόμο της τιμιότητας, ως προς τη συμμετοχή στον αγώνα. Στον δρόμο της αλληλεγγύης ως προς τους συντρόφους. Πρέπει να βγάζουμε ό,τι ωραίο, σωστό κι αριστερό έχουμε. Να συστρατευθούμε στη συστράτευση» είπε, κάνοντας ένα από καρδιάς κάλεσμα προς αυτό που ο ίδιος και ο Δαρειώτης και δεκάδες άνθρωποι παρόντες είχαν ζήσει επί χούντας και πριν και μετά: αυτό το όλοι μαζί, το ο ένας για τον άλλο, για τον κοινό αγώνα, για τις υψηλές αξίες, για όλους.
Εκ μέρους των ΑΣΚΙ, που στήριξε από την αρχή τους ο Μ. Δαρειώτης, μίλησε ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης, λέγοντας πόσο ήταν και εκεί δίπλα τους, πόσο τον ενδιέφερε το ζήτημα των αρχείων, ως ζώσα ιστορία -αυτή, που ο ίδιος ήξερε προσωπικά τους πρωταγωνιστές της. Από την οικογένεια, μίλησε ο ανιψιός του εκλιπόντος: «Ησουν και είσαι το σύμβολο και πρότυπό μας. Ο Μίμης έμοιαζε στον πατέρα του Τάσο (σ.σ. αγρότης στη Μεσσηνία και μέλος του ΕΑΜ την περίοδο της Κατοχής). Πέθαναν στην ίδια ηλικία». Είπε για τα χέρια του που έφτιαχναν ξύλινα έπιπλα και για το μυαλό του, που δημιουργούσε περίεργα μαθηματικά πρότυπα.
Ο Μ. Δαρειώτης ήταν μαθηματικός. Πέρασε στο Φυσικομαθηματικό Τμήμα του ΕΚΠΑ, το 1962. Αμέσως οργανώθηκε στην ΕΔΑ και τη Νεολαία Λαμπράκη. Ηταν από τους τρεις που επικηρύχθηκαν (άδικα) επί χούντας, συνελήφθη τον Απρίλιο του 1968, βασανίστηκε απάνθρωπα επί μήνες στην Μπουμπουλίνας, καταδικάστηκε σε θάνατο, φυλακίστηκε, συνελήφθη εκ νέου το βράδυ της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, πάλι βασανιστήρια (και με εικονικές εκτελέσεις αυτή τη φορά). Αργότερα, υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ Εσωτερικού, μετά της ΕΑΡ, του Συνασπισμού και, φυσικά, του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ήταν υπεύθυνος για την οικονομική αυτονομία του κόμματος.
«Θυμάμαι πως τον κατεβάσανε μετά από πολύ ξύλο και φάλαγγα, σχεδόν μισοπεθαμένο, στο κελί, δίπλα στο δικό μου, στην Μπουμπουλίνας», μας λέει η Μπούλη Θεοφυλακτοπούλου, νεαρή αγωνιζόμενη φοιτήτρια κι εκείνη τότε. «Και τον ρώτησα αν χρειάζεται κάτι -λες και μπορούσα να του δώσω κάτι… αλλά ήθελα να του μιλήσω. Τότε εγώ, τραγουδούσα όλη την ώρα στο κελί. Και μου λέει: συνέχισε να τραγουδάς. Αυτό θέλω».
Υπήρξαν άνθρωποι που κράτησαν ζωντανό το τραγούδι του αγώνα. Και όσο υπήρξαν και υπάρχουν ακόμη, καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για μας, τους νεότερους, να διακόψουμε τον σκοπό του. Δικό τους και δικό μας.
-320x213.jpg)
