Ηταν ξεκάθαρη στις θέσεις της, απόλυτα σαφής στη διατύπωση των απόψεών της και με τρανταχτά επιχειρήματα. Δεν μιλούσε ούτε ως δεξιά, ούτε ως αριστερή (αριστερή είναι φυσικά), ούτε ως σοσιαλίστρια ή ό,τι άλλο. Μιλούσε ως Πράσινη. Η Μόνικα Φρασόνι, με σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες, από τον ιταλικό Βορρά απ’ όπου κατάγεται πολύ γρήγορα εντάχθηκε σε ευρωπαϊκά κινήματα νεολαίας και αργότερα σε θεσμούς της Ε.Ε.
Στην Ελλάδα βρέθηκε για λίγες μέρες την προηγούμενη εβδομάδα, με την ιδιότητά της ως συμπροέδρου των Ευρωπαίων Πράσινων και μαζί με τις Εβελιν Ούτεμπρεκ (μέλος της Πολιτικής Γραμματείας των Ευρ. Πράσινων) και Βούλα Τσέτση (γ.γ. της ομάδας των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο) είχαν σειρά συναντήσεων τόσο με τους δικούς μας Οικολόγους Πράσινους όσο και με τον υπουργό Περιβάλλοντος Κ. Χατζηδάκη.
Η συμπρόεδρος των Ευρωπαίων Πράσινων στην «ΕΦ.ΣΥΝ.»
Παράλληλα μίλησαν και στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εκδήλωση «Educartoon – Η Γελοιογραφία στην Εκπαίδευση», ένα πρόγραμμα που βασίζεται σε γελοιογραφίες του συναδέλφου Μιχάλη Κουντούρη και στις εκπαιδευτικές δράσεις του Αντώνη Κουντούρη.
Ημασταν τυχεροί, γιατί η κ. Φρασόνι μίλησε και σε μας. Και μάλιστα με «ισχυρή» φωνή (και ανάλογο ταμπεραμέντο, που δικαιολογεί απόλυτα και την καταγωγή της!). «Η προστασία του περιβάλλοντος είναι ζήτημα δημοκρατίας» μάς λέει.
«Ολο και περισσότερο από τις χιλιάδες συναντήσεις που έχω τα τελευταία 30 χρόνια διαπιστώνω πως όσο πιο ακροδεξιά πας ιδεολογικά, τόσο λιγότερο νοιάζεσαι για οποιοδήποτε είδος ζωής γύρω σου, εκτός από εσένα τον ίδιο φυσικά. Ο Μπολσονάρο είναι μια τέτοια περίπτωση. Και δεν είναι ο μόνος. Λέμε για τις χώρες του Βίζεγκραντ και όταν αναφερόμαστε σ’ αυτές μας ενδιαφέρει μόνο ο Ορμπαν και η στάση τους στο προσφυγικό.
Εχω να σας πω δύο πράγματα: πρώτον, ότι η στάση που κρατούν απέναντι στον συνάνθρωπο δεν διαφοροποιείται σε τίποτα από τη στάση που κρατούν απέναντι στο περιβάλλον και δεύτερον, ότι δεν είναι τυχαία αυτή η στάση αν μελετήσει κανείς την πορεία αυτών των χωρών ιστορικά. Εννοώ τις σχέσεις τους με τη Ρωσία, τις γειτονικές χώρες, την ίδια τη δημοκρατία». «Γενικότερα σε όλη την Ευρώπη μπορεί να πει κάποιος πως ακόμα βρισκόμαστε σε μια μεταπολεμική περίοδο» συμπληρώνει η κ. Τσέτση, με τη Μόνικα Φρασόνι να συμφωνεί μαζί της.
«Δυστυχώς ο ευρωπαϊκός Νότος δεν επιδεικνύει την ίδια οικολογική ευαισθητοποίηση σε περιβαλλοντικά ζητήματα, όπως γίνεται στον ευρωπαϊκό Βορρά. Είναι καθαρά θέμα παιδείας, αλλά δυστυχώς δεν προλαβαίνουμε να ‘‘μορφώσουμε’’ περιβαλλοντικά τα παιδιά μας. Αν δεν γίνουν σημαντικές αλλαγές τα επόμενα 5 χρόνια, δεν υπάρχει αντιστροφή. Οπότε θα σας πω ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα, πλέον είναι καθαρά θέμα ενημέρωσης των πολιτών. Εσείς τα μίντια πρέπει να συνδράμετε με κάθε τρόπο. Φυσικά είναι και θέμα πολιτικής βούλησης, αλλά ακόμη και ο Αλέξης Τσίπρας ως πρωθυπουργός έδωσε το πράσινο φως για τις εξορύξεις στο Αιγαίο και συνέχισε να δίνει άδειες για να μπουν ανεμογεννήτριες σε κάθε βουνό και νησί σας.
»Οπότε δεν είναι θέμα πολιτικής ιδεολογίας. Είναι ζήτημα γνώσης των πολιτών και πίεσης των κυβερνήσεων σε μια αλλαγή κατεύθυνσης. Ειδικά για την Ελλάδα, θα έλεγα πως το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι ενεργειακή αναβάθμιση των σπιτιών, ορθή διαχείριση των απορριμμάτων και μετά ας συζητήσουμε και για ανεμογεννήτριες (που μπορούν να μπουν, αν χρειάζεται, εκεί που δεν ενοχλούν). Και στην Ιταλία έχουμε τα ίδια προβλήματα. Μιλάμε μόνο για το προσφυγικό, που δεν είναι καν πρόβλημα στην Ιταλία πλέον, οι αγρότες δεν έχουν χέρια για να μαζέψουν τις σοδειές τους και παραπονιούνται και την ίδια στιγμή ψηφίζουν Σαλβίνι. Ανθρώπους δηλαδή επικίνδυνους για τη δημοκρατία, άρα και για το περιβάλλον, άρα για το μέλλον όλων μας».
